Door Frank “Je verbrandt toch wel al je hardloopkleren als je thuiskomt hè? Die lucht krijg je er nooit meer uit.” zegt mijn kat met een minachtende blik die mij al dagen ten deel valt. Ze heeft gelezen dat de Graef Castricum trail niet alleen voor mensen, maar ook voor honden is. Een zogenaamde canitrail. Hoogverraad! Het gaat heel wat knuffels kosten om dit weer goed te maken. Hoe dan ook staat voor mij vandaag de 23 km op de planning. Zonder hond en zeker zonder kat.
Geen hondenweer
Het is weer is bizar. Gisteren was het nog 6 graden, maar voor vandaag voorspellen ze maar liefst 17 graden! Daar hangt wel een prijskaartje aan: windkracht 7 aan de kust. Castricum aan Zee … hmmm. Ik probeer te bedenken hoe me hierop te kleden. Ik kom er niet uit en besluit maar van alles mee te nemen: lange en korte broek, windstopper, T-shirt met korte en met lange mouwen. Ik kijk ter plekke wel wat lijkt te werken.
We zijn te gast bij AV Castricum. De verkeersregelaars loodsen mij naar een gratis parkeerplaats op ongeveer een kilometer van het startpunt. Prima geregeld. Ik verwacht al van verre een hoop geblaf te horen. Bij aankomst is er echter geen hond te bekennen. De canitrails blijken pas te starten nadat wij allang zijn vertrokken. Poes zal verheugd zijn.
Het is 13 graden en er staat al een flinke wind. Iedereen probeert een plekje uit de wind te vinden, wat niet meevalt want hij staat loodrecht op het startpunt. Een kwartiertje voor de start van de 23 km laat het zonnetje zich voor het eerst zien. Het wordt meteen een stuk aangenamer.
Ik kijk wat anderen dragen en zie vooral veel T-shirts met lange mouwen. Dat lijkt me een minder goed idee. Het is namelijk de wind die we buiten moeten houden, niet de kou. Ik ga daarom voor een korte broek, een T-shirt met korte mouwen en een mouwloze windstopper.
Het startschot valt en we lopen vanaf de atletiekbaan meteen het bos in. Weg is de wind. De rits van mijn windstopper gaat open. Veel van mijn medelopers trekken hun T-shirts met lange mouwen uit. Goed gegokt 🙂
Gezandstraald
Het is een mooie afwisselende route: bos, duinen, open vlaktes met prachtige vergezichten en zelfs een stukje over het strand.
Wat ook leuk is, zijn de hoogtemeters. Het zijn er niet heel veel (374) maar ze zijn geconcentreerd in een paar flinke klimmetjes met diep, los zand. Met iedere stap die ik zet, zakt m’n voet ongeveer de helft terug. De grootste pieken zitten tegen het einde van de loop, net voor het strand en precies erna.
Mijn tempo weet ik mooi op gevoel te doseren. Eenmaal op het strand worden we blootgesteld aan een frontale windkracht 7. Het waait echt heel erg hard! Tempo omlaag, hoofd naar beneden, kleine pasjes maken en gewoon blijven ademhalen. Ik word voor het eerst deze loop ingehaald door meerdere mensen. Ik laat ze gaan en houd me aan mijn eigen tempo. Dat werkt, want als we het strand afgaan haal ik bijna iedereen weer in. Misschien leer ik het nog wel eens, dat doseren.
Op het laatste stuk doe ik nog een bescheiden, pijnloze versnelling om uiteindelijk weer op de atletiekbaan te eindigen. Ik ga lekker over de finish: aardig gepushed, maar niet te hard. De tijd valt ook zeker niet tegen. Tevreden, want het doel van vandaag was niet om te racen, maar om mijn wekelijkse duurloop eens ergens anders te doen.
Ik had geld meegenomen voor de door de organisatie aangekondigde kop warme chocomelk. Net als met de kleding valt het vandaag allemaal wat uit de toon. Ik besluit om, nu ik nog warm ben, naar de auto te lopen, waar een heerlijke koude chocomelk op me wacht.
“Er was zeker geen hond aan?”. “Klopt.”, zeg ik, “Geen hond gezien. Wel lekker gelopen.”. “Ik ruik het.”, zegt poes, “Je lijkt wel een natte hond.”. Bedankt poes.