Door Frank Run Forest Run (RFR). Een leuke knipoog naar de film over de sympathieke maar niet al te snuggere Forrest Gump. Hij blijkt een heel goede langeafstandloper te zijn. Een toepasselijke naam dus voor een organisatie die trail runs organiseert. Vandaag ben ik hem niet tegenkomen, maar wel veel scènes uit andere films.
Grijs en grauw
De 27 km start om 10:35u. Een nette tijd. Aangezien ik uit Gouda moet komen gaat de wekker alsnog om 06:00u. De zwarte hemel waarmee ik vertrek komt vandaag niet verder dan grijs. De thermometer staat op 2,5 graad wanneer ik aankom bij Camping Torentjeshoek, het start- en eindpunt van vandaag. Het miezert een klein beetje en er staat een fris windje. Ik zie een paar mensen in korte broek rondlopen. Mij niet gezien. Ik wissel mijn normale lange broek om voor eentje die winddicht is. Een keuze waar ik geen spijt van ga krijgen.
Het ophalen van het startnummer gaat vlot en er is tijd genoeg voor een kop hete thee in de gezellige, drukke en vooral heerlijk warme brasserie. Ik ga aan tafel zitten bij een paar andere lopers en na wat leuke verhalen te hebben uitgewisseld is het alweer tijd om te starten.
Dat starten gaat bij RFR net iets anders. Er staat een QR-code op je startnummer. Die wordt gescand door een vrijwilliger, waarna je officieel bent gestart. Een proces dat een seconde of 5-10 duurt. Er staan twee vrijwilligers te scannen. Je start dus in tweetallen met telkens wat ruimte ertussen. Heel relaxed. Echter, al bij de eerste van de verschillende singletrails die we vandaag tegenkomen, vormt zich een treintje. Gelukkig gaat het vandaag niet om de tijd, maar om de beleving, zo houd ik mezelf voor. Al snel dient zich een groot, breed pad aan en kan iedereen naar hartenlust inhalen. Het tempo gaat weer omhoog.
Gloomy
De omgeving, in combinatie met het weer, is het best te omschrijven als ‘gloomy’. Ik hoorde iemand een Drentse term gebruiken om dit weertype te omschrijven, maar helaas ben ik die vergeten. Gelukkig heb ik de foto’s nog. Deze heb ik voorzien van de filmtitels waar ze me aan doen denken.
Na de grote, open vlakte duiken we het bos in. De paden zijn hier en daar flink nat, maar gelukkig is er altijd een manier om om de plassen heen te lopen. Het is al koud genoeg en als ik met een paar meter extra natte voeten kan vermijden, dan doe ik dat graag. Los van de plassen die we moeten omzeilen, valt het mij op hoeveel bomen er over de paden liggen. Ik ga er vanuit dat de organisatie deze niet speciaal voor ons heeft omgezaagd om een obstacle course te creëren. Zeker weten doe ik het niet.
Het deelnemersveld is inmiddels flink verspreid. Ik heb 2 mensen voor me die ik kan zien en 3 achter me. Tegen het einde loop ik alleen, omgeven door een doodse stilte. De route staat goed aangegeven met rode lintjes in de bomen. Toch merk ik dat, doordat ik moe begin te worden, ik minder goed oplet. Het is dan ook fijn dat de GPS-routes zijn gedeeld en mijn horloge me weer bij de les piept wanneer er een afslag aankomt. Niet iedereen loopt blijkbaar op GPS, want ik kom een aantal verdwaalde 15 km lopers tegen, die ik helaas niet kan helpen.
De laatste 2 kilometers duren lang. Ik merk dat ik te weinig energie heb ingenomen voor dit tempo. Daarom is het een welkome meevaller als blijkt dat ik me heb vergist in de totale afstand van vandaag: 27 in plaats van 28. Ik ben een kilometer eerder klaar dan verwacht!
Koud!
Behoorlijk moe en koud kom ik over de finish. Ik schiet meteen de verzorgingspost in en begin suikers te grazen, waar gelukkig een hele ruime voorraad van beschikbaar is. Helaas ben ik minder bezig met op temperatuur blijven. Ik ben zowel bezweet (onderlaag) als nat van de paar buien (bovenlaag) die we onderweg hebben gehad. Tegen de tijd dat ik bij mijn auto aankom, heb ik het dan ook heel erg koud. Ik doe een warm vest aan, daaroverheen een winterjas en zet mijn wollen muts op. Toch moet de verwarming in de auto op 25 graden staan. Pas als ik 1,5 uur later bijna thuis ben, begin ik het weer behaaglijk te krijgen. Een warm bad en een grote mok warme thee halen gelukkig het laatste restje kou uit mijn lijf.
Het was vandaag een goed georganiseerde trail run door een mooi gebied. De sfeer was ontspannen en onderweg werd er dan ook lekker wat gekletst. Ik ga zeker meedoen aan de andere trails van RFR, die allen vooral in het oosten en noorden van het land plaatsvinden. Wat echter een rustige duurloop had moeten worden, werd gewoon weer een race. Dat had ik natuurlijk kunnen weten. Misschien deed er toch een Forrest Gump mee.
