Door Frank Het is december. Het waait buiten hard en de regen slaat tegen de ramen. Wat een contrast met het mooie weer, toen ik in mei van dit jaar begon met dit blog. Het is niet het enige contrast. Waar ik toen nog aan het trainen was voor mijn eerste marathon, is diezelfde marathon nu verworden tot één van de vele lange duurlopen in mijn huidige trainingsschema.
MDS
De gedachte waar ik in mei 2024 mee speelde, was om in 2026 aan de Marathon des Sables (MDS) deel te nemen. De ‘Legendary’-variant. In 2024 bedroegen de afstanden van deze zesdaagse race 31.1, 40.8, 85.3, 43.1, 31.4 en 21.1 km. Dit in de verzengende hitte van de Sahara en met alles wat je die zes dagen nodig hebt op je rug gebonden. Alleen water, zoutpillen en een slaapplek worden voor je geregeld. Het voornemen om deel te nemen is er nog steeds. Al mijn trainingen zijn dan ook een onderdeel van de weg naar de MDS.
Hoe dan?
In mijn trainingsschema laat ik de extreme temperatuur buiten beschouwing. Dus geen trainingen in de sauna of met heel veel lagen warme kleding aan. Een lichaam heeft ongeveer één week nodig om te acclimatiseren. Het plan is daarom, om één week eerder richting de hitte te gaan. Daar aangekomen zal ik me zoveel mogelijk blootstellen aan de warmte. Een hotelkamer zonder airco, zoveel mogelijk buiten zijn en gedurende de week de loopjes in de volle zon rustig opbouwen.
Wat overblijft zijn vier belangrijke punten: lange afstanden (1) over meerdere, opeenvolgende dagen (2) met bepakking (3). Punt 4 is het slapen in een Bedoeïenen-tent met 7 anderen en zonder enig comfort. Als enig kind, opgegroeid in een klein dorpje, in een huis zonder buren, is dat laatste misschien nog wel de grootste uitdaging. Aan de andere kant: wie slaapt er nu niet na zo’n dag?
Momenteel focus ik me op de lange afstanden over meerdere, opeenvolgende dagen. Ik heb daarom een aantal meerdaagse wedstrijden in 2025 op de planning staan. Allereerst de Houffa trail (21/18 km), waarbij ik de 21 km in het donker loop. Dat zal bij de MDS op de langste (80+ km) dag ook het geval zijn. Daarna de Vuurtoren trail (35/23 km). Heerlijk over het strand en door de duinen. In Nederland komt dit het dichtst in de buurt van een MDS ondergrond. Mijn trainingsschema eindigt met de Koning van Spanje Ultimate in mei 2025 (18/43/35 km), waarbij de 18 ook weer in het donker is. Bovenop (letterlijk) de serieuze, back-to-back afstanden komen ook nog eens behoorlijk wat hoogtemeters (?/1250/800 m). Tel daarbij nog het kamperen, en we komen een beetje in MDS-achtig territorium.
Het schema dat ik volg komt uit dit boek en duurt 26 weken. Iedere week loop je 5 dagen, onder andere om je lichaam te laten wennen aan weinig hersteltijd tussen opeenvolgende loopjes. Het wekelijkse trainingsvolume begint bij 55 km en bouwt op tot 80 km per week. De lange duurlopen op zondag komen nooit onder de 19 km en lopen door tot 42 km. Eens in de 2-3 weken neem ik deel aan een trailrun wedstrijd, als lange duurloop. Het is leuk om andere gebieden en nieuwe mensen te leren kennen. Daarnaast lijkt de ondergrond meer op die van de MDS, dan het asfalt en de klei hier in de polder. Mijn knieën klagen overigens ook niet.
Enthousiasmeren
Ik beleef telkens meer plezier aan het hardlopen. Dat enthousiasme mag ik nu ook delen met een groep van bijna 30 hardlopers die trainen bij AV Gouda voor de 5 of 10 km van de Groenehartloop. Ik assisteer een (zeer ervaren) trainster bij deze 10 weken durende clinic. Het is ontzettend gaaf om mensen plezier te zien beleven aan de trainingen. Velen hebben in het verleden al hardgelopen, maar zijn uitgevallen door een blessure. Door een gedegen opbouw krijgen ze weer het vertrouwen in hun lichaam terug en hervinden ze het plezier in het hardlopen.
De weg
De MDS geeft richting aan mijn ontwikkeling als langeafstandloper. Maar, zoals altijd, is de weg er naartoe veel belangrijker dan het einddoel. Voorbeelden hiervan zijn de prachtige omgevingen waar ik het afgelopen jaar heb mogen lopen. De mensen die ik heb ontmoet en de ervaringen die we hebben gedeeld. De clinic. En natuurlijk mijn eigen gezondheid. Fit was ik al, maar ik ben nu fitter dan ooit. En dat alles voelt goed. Heel goed. De MDS is de kers. Een grote, sappige kers weliswaar, maar ook niet meer dan dat. We zullen zien. Pootje voor pootje.