Door Frank De Kustmarathon. Na 18 weken trainen is het vandaag eindelijk zo ver! Het belooft een interessante dag te worden. Om te beginnen is het mijn allereerste marathon. Ik heb nog nooit verder hardgelopen dan 35km en dat slechts tweemaal (1, 2). Ik ben heel benieuwd hoe die extra 7km gaan uitpakken. Wat het ook spannend maakt, is dat ik iets meer dan een week geleden nog behoorlijk ziek was. Ik heb daardoor de laatste 1.5 week bijna niet meer gelopen. Mijn laatste rondje van 6km viel me zwaar. Zoals ik al zei: een interessante dag.
De planning
De Kustmarathon start om 12.00u vanaf de Burghse Ring in Burgh-Haamstede en eindigt op de Langstraat in Zoutelande. Bij het kopen van je startbewijs staat standaard de optie aan voor een buskaartje. Daarmee wordt je vanuit de finish, waar je je auto kunt parkeren, vervoert naar de start. Aangezien ik mijn startnummer al heb, zet mijn vriendin me af in Burg-Haamstede. Zij rijdt vervolgens door naar één van de parkeerplaatsen bij het Veerse Meer om mij daar op 20km, ter hoogte van Strandrestaurant De Dam, te bevoorraden.
Tijdens de laatste gezamenlijke duurloop heb ik mijn voeding en hydratatieplan verder kunnen finetunen. De enige aanpassing die ik nu nog ga maken is om niet 1 sportgel per 30 minuten, maar 1 per 45 minuten in te nemen. De sportgels begonnen me tegen het einde nogal tegen te staan. Met 2 sportgels per uur en 0.5l sportdrank zat ik tegen de 100g koolhydraten per uur. Dat ligt boven de aanbevolen 60-90g. Om nu terug te gaan naar 1 per uur vind ik een iets te grote verandering. Die zou ik graag eerst nog een keer testen. Mocht 1 per 45 minuten nog steeds teveel zijn dan schakel ik alsnog over naar 1 per uur.
De paklijst van vandaag ziet er als volgt uit:
Voor de start
We arriveren rond 11 uur in Burg-Haamstede waar we worden verwelkomd door vele wapperende Kustmarathon vlaggen. Er is een heel blik verkeersregelaars opengetrokken en met verkeersborden staat aangegeven waar je kunt parkeren of lopers kunt afzetten. Dit verloopt allemaal soepel en binnen no-time wandel ik richting de startLEIN.
De startLEIN en finishLEIN heten zo als eerbetoon aan Lein Lievense. Lein was één van de grondleggers van de Kustmaraton en is enige jaren geleden overleden. Er is overigens een hele mooie documentaire gemaakt over Lein, zijn ziekte en de Kustmarathon genaamd “Opgeven? Amme nooit nie”.
Op weg naar de start kom ik langs een gebouwtje met veel lopers daarin. Ik vermoed dat dit degenen zijn die met de bus zijn vervoerd vanaf de finish. Het lijkt alsof je hier ook je spullen kunt afgeven die dan weer richting de finish worden vervoerd. Het is mij iets te druk binnen en ik besluit in het zonnetje door te lopen naar de start. Een wandeling van een kleine 5 minuten. Iets naast de start is de finish van de MTB toertocht waar net de eerste fietsers binnenkomen. Verder is het nog lekker rustig. Mocht je overigens van het toilet gebruik willen maken, dan kun je dat beter hier doen dan bij het eerdergenoemde gebouwtje waar al een lange rij stond.
Ik gebruik mijn tijd om te kijken welk startvak ik neem (04:00 – 03:15), om te stretchen en rustig warm te lopen. Dan is het tijd om het startvak in te gaan.
De loop
Het startschot wordt gegeven en weg zijn we. Iedereen houdt goed rekening met elkaar en waarschuwt elkaar voor paaltjes en andere obstakels. We lopen het centrum uit en schieten het bos in. Inhalen is nu nog niet echt mogelijk en we komen een paar versmallingen tegen waar de snelheid even omlaag gaat. Hier kom ik de eerste van vele vrijwilligers tegen die ons waarschuwen voor obstakels: paaltjes, wegverhogingen en wildroosters. Top geregeld!
Ik voel me beter dan ik had durven hopen. Helaas. “Helaas?”. Ja, helaas want daardoor ga ik te enthousiast (lees: te snel) van start. Ik versnel verschillende keren om mensen in te halen en zit ruim boven mijn doeltempo van 5:40/km. Willens en wetens houd ik me niet aan het afgesproken tempo. Ik ben aan het racen met de rest in plaats van alleen met mezelf. En daar ga ik spijt van krijgen.
We lopen het bos uit de duinen in, richting het eerst stuk strand. Wat een ongelooflijk mooie dag is het weer! Het stukje strand is iets meer dan 1km lang. Een voorproefje voor wat komen gaat.
Na het strand volgt een lang stuk asfalt van 9km over de Oosterscheldekering en Neeltje Jans. Omgeven door water, zon en een zacht briesje is het geen straf om hier te lopen. Er is voldoende ruimte om mensen in te halen en het lopersveld begint zich hier uit te spreiden.
Ook hierna krijgen we nog een flink stuk asfalt tot waar we na ongeveer 20km, ter hoogte van Vrouwenpolder, het strand op gaan. Even hiervoor staat mijn vriendin me op te wachten met de bevoorrading. Met een nieuwe voorraad sportdrank, water, sportgels en een fris polsbandje loop ik het strand op.
Terwijl ik het strand op loop merk ik dat ik vermoeider ben dan ik zou willen. Mijn hartslag is hoger dan normaal het geval zou zijn en mijn benen doen inmiddels al een beetje zeer. Ik hoef niet te raden naar de oorzaak hiervan. Ik heb de absolute beginnersfout gemaakt waarvan ik blijkbaar maar moeilijk ben te genezen: te hard van start gegaan. De eerste 20km heb ik ruim onder mijn doeltempo van 5:40/km gezeten. 5:11/km is geen uitzondering. Ondanks alle tips tijdens de duurlopen en de workshop dat de marathon pas op dit punt begint, heb ik al een flink deel van mijn kruit verschoten. Natuurlijk helpt ziek zijn geweest niet mee, maar dat is des te meer reden om het rustig aan te doen. Dit worden een lange 22km.
Foto’s na dit punt zijn er niet meer. Mijn blik wordt iedere kilometer meer naar binnen gericht. Het uitzicht verdwijnt en ik kijk vooral naar de 1.5m voor mijn voeten. Mijn passen worden korter op aandringen van mijn benen en het tempo gaat daarmee ook omlaag. Als ik het strand af kom zit ik al op de 6:00/km en afgezien van een ‘sprintje’ bij de finish zal ik daar niet meer onder komen.
Na 26km loop ik de duinen in. Dit stuk van het parcours is mij inmiddels welbekend. Ik weet wat me te wachten staat: hoogtemeters. Het klimmen is een pijnlijke aangelegenheid geworden. Ik doe mijn best om positief te blijven want ik heb nog een heel stuk te gaan. Dat lukt gelukkig aardig. In de duinen begint het flink warm te worden. De zon staat op zijn hoogste punt en er is in de lagere gedeeltes geen wind.
Mijn sportdrank kan ik niet meer verdragen, net als mijn gels. Met nog 14km te gaan vertrouw ik erop dat ik genoeg vocht en energie heb om uit te lopen. Mijn hele watervoorraad had ik voorzien van elektrolyten. Dat leek me een goed idee, maar het pakt slecht uit. Wat was het ook alweer met geen nieuwe dingen uitproberen tijdens een wedstrijd? Het water lijkt naar jodium te smaken. Mogelijk zijn mijn smaakpapillen de weg kwijt na alle synthetische smaakjes van de afgelopen 3 uur. Om gewicht te besparen giet ik mijn watervoorraad leeg. Ik bewaar alleen mijn sportdrank, voor het geval dat. Bij de waterposten die ik tegenkom maak ik gretig gebruik van het heerlijk koele water en de sponzen. Zalig.
In de duinen ligt het gemiddelde tempo zo op de 6:35/km. De trappen zijn een welkome onderbreking van het monotone looptempo. Bovenaan is het weer de knop om om door te lopen en niet gaan wandelen. Vanaf 39km zit ik er echt flink doorheen. Ik sta mezelf toe om de steile klimmen omhoog te wandelen. Het tempo met omhoog rennen scheelt op dit punt niet veel, maar het geeft mijn benen wel de kans om wat te herstellen. Bovenaan is het weer de knop omzetten en verder rennen. Alhoewel er met 8:00/km van rennen niet meer echt sprake is.
Ik voel een pijn in mijn benen die ik nooit eerder heb gevoeld. Mijn lichaam en een deel van mijn hersenen zijn aan het samenspannen tegen me. Mijn benen prikkelen mijn hersenen om mij te verleiden toch vooral te stoppen met hardlopen en heerlijk in de berm te gaan liggen. De verleiding is heel sterk en komt regelmatig terug. Dit is dus het stukje mindset waar Peter en Jan het over hadden en wat ik nu pas begrijp. Ik heb al een keer gefaald deze race door te snel te beginnen. Ik ga niet ook nog falen door nu op te geven. Ik blijf stug doorlopen en probeer positief te blijven. Bijna bij de finish. Nu stoppen vergeef ik mezelf nooit.
De trap af en het allerlaatste stukje strand. Het begint een beetje vloed te worden en ik gebruik het zeewater om mijn voeten wat te koelen. Mijn veter gaat los en ik strik hem op het strand. Omhoogkomen kost heel wat moeite. Ik loop de laatste trap op en zie bovenaan de doedelzakspeler staan. Ik zou graag een foto maken maar kan mezelf er niet toe zetten. Het allerlaatste stukje nu. Met weer vaste grond onder de voeten versnel ik nog een beetje. Mijn vriendin moedigt me aan maar het gaat volledig aan me voorbij. De omgeving neem ik al een hele tijd niet meer bewust waar. En dan … de eindstreep. Ik heb het gehaald. Niet opgegeven.
Bij de finish krijg ik de felicitaties van Jan. Hij vraagt hoe het is gegaan. Te hard van start, zeg ik. Hij bevestigt dat dit een veelvoorkomende fout is. Zeker voor een (aspirant) ultrarunner is dat niet handig. Hij verwijst hiermee naar mijn MDS ambities. Hij heeft groot gelijk. Hij heeft me gewaarschuwd. Anderen hebben me gewaarschuwd. Toch ben ik er met ogen open ingetuind. Maar mijn primaire doel, de marathon uitlopen zonder blessures, heb ik wel verwezenlijkt. En daar ben ik blij mee 🙂
De nacht erna
Het is zaterdagnacht, kwart voor 3, terwijl ik dit schrijf. Mijn lichaam is enigszins onder de indruk van wat ik het heb aangedaan, maar het is vooral mijn hoofd dat me wakker houdt.
Er gingen dingen goed, half goed en fout. Wat ging er goed: ik heb de Kustmarathon uitgelopen zonder een blessure op te lopen. Ik heb mezelf weten te managen om, ondanks een stomme actie, toch door te lopen. Ik heb niet gewandeld, behalve de laatste paar kilometers wanneer er flink moest worden geklommen. Bovenaan hobbelde ik weer verder.
Wat ging er half goed: de voeding. De eerste 20km kon ik me goed aan mijn schema houden, maar daarna ging het me enorm tegenstaan. De laatste 14km heb ik alleen bij de drinkposten wat water gepakt. Daar is dus nog werk aan de winkel.
Wat ging er fout: ik ben veel te hard van start gegaan. Ik had een doeltempo voor de hele loop en ik heb er geen enkele keer opgezeten. In het begin ruim eronder en daarna, onvrijwillig, ruim erboven. Ik zou willen dat ik als een soort van Groundhog Day vanmorgen wakker was geworden en de dag opnieuw had kunnen doorlopen met de ervaring van die ervoor.
De dag erna
Toen ik gisteren thuiskwam na een rit van bijna 2 uur was ik erg stijf. Een warme douche, spiercrème, een niet te belastende yogasessie en de foamroller hebben me goed gedaan. Daar pluk ik vandaag de vruchten van, want afgezien van het moeilijk diep door mijn knieën kunnen gaan, voel ik me goed.
Het was een mooie afsluiting van een mooie trainingsperiode. Ik ben sterker geworden, heb veel mooie plekken ontdekt en fijne mensen leren kennen. Het was een verrijking.
Ik heb geleerd waar de fouten in mijn karakter zitten en waar meer kracht zit dan ik me bewust van was. Ik heb mezelf weer beter leren kennen en weet waar ik de komende tijd aan moet gaan werken en waar ik in de toekomst op kan vertrouwen.
In november staat er de halve marathon van Gouda op de planning voor het goede doel. Verder wil ik mijn conditie op een hoog niveau houden. Eén waarbij ik iedere maand minstens een keer 35km kan lopen. Daarnaast wil ik begin 2025 mijn eerste ultra van 50km gaan lopen.
Ik heb de laatste maanden behoorlijk wat kilometers gemaakt. Nu we de herfst en daarna de winter ingaan zal dat op sommige dagen minder aantrekkelijk zijn. Ook dat wordt weer leerzaam.
Voeding heb ik duidelijk nog niet in balans. Ook hiermee ga ik experimenteren de komende tijd. Bijvoorbeeld door de hoeveelheid koolhydraten iets meer uit te smeren over een loop. Ook zal ik eens wat andere merken gaan proberen.
Samenvattend heb ik een fantastische tijd gehad met zowel de voorbereiding als de Kustmarathon zelf. Ik sta volgend jaar absoluut weer aan de start. Sterker en wijzer.
Wat ik geleerd heb
- De marathon is een strijd die je aangaat met jezelf, niet met anderen.
- Een marathon lopen doet pijn. Niet te verwarren met blessurepijn.
- Stick to the plan!!! Tenzij de omstandigheden veranderen. Maar maak je aanpassingen dan bewust en weloverwogen.
- De Kustmarathon is fantastisch. Van de eerste gezamenlijke duurloop tot aan de finish.