Koning van Spanje 2025

Ik heb het al eens eerder gehad over mijn mijlpalen op weg naar de MDS. Dit weekend staan er weer een paar op de planning tijdens de Koning van Spanje trail.

Mijn vriendin loopt de 11K en de 10 op resp. zaterdag en zondag. Ik loop de Ultimate; 18K op vrijdag, 43 op zaterdag en 30 op zondag. Met een totaal van meer dan 90K en 2600 hoogtemeters wordt dit mijn langste meerdaagse trail tot nu toe. Een flinke plus voor mijlpaal 2.

Hoe verleidelijk het ook is om dat te combineren met een comfortabel hotel, krijgt mijlpaal 4 (overnachten onder niet ideale omstandigheden) voorrang en wordt het kamperen met de tent.

Naast de mijlpalen speelt er nog iets anders. Recentelijk heb ik een paar keer flink kramp in mijn been gekregen waardoor ik één loop af heb gebroken en een andere uit heb gestrompeld. Een loopanalyse gaf meer inzage in de oorzaak en ik ben nu al een paar weken specifieke krachtoefeningen aan het doen. De grote vraag is; is het genoeg?

Ik neem voor om me volledig op het hardlopen te focussen deze dagen. De GoPro gaat daarom niet mee. Hoe leuk het ook is om de mooie beelden terug te kijken, het leidt toch af. Gelukkig heb ik aardig wat foto’s bij elkaar weten te sprokkelen.

Reis en verblijf

Voor deze trail hoeven we niet heel ver te rijden; met 2,5 uur zijn we in Gulpen. We hebben een dagje extra vrij genomen en komen donderdag al aan bij boerderijcamping Berghemmerhof. Deze ligt op de Gulperberg op 5-10 minuutjes lopen van het startpunt. De precieze tijd is afhankelijk van of je de berg op of af wandelt en hoeveel dagen je er al op hebt zitten 😉

Het is een onwijs fijne camping. We hebben een mooi beschut plekje met veel gras om ons heen voor de stoeltjes, yogamat en het picknickkleed. Er is ruim voldoende sanitair en alles wordt heel goed schoongehouden. Er is zelfs een magnetron, koelkast en waterkoker. De brander is dan ook niet aan geweest.

Dag 0

We komen donderdagmiddag aan en vrijdagavond staat pas de eerste loop op de planning. We gaan die tijd gebruiken om lekker te wandelen in het prachtige heuvelland. Zo kunnen de benen alvast wat wennen aan de hoogtemeters en zullen we ’s avonds hopelijk goed slapen.

We kennen het gebied behoorlijk goed van eerdere wandelweekendjes en lopen op ons gemak richting Schin op Geul. Onderweg wordt er uiteraard gestopt voor koffie en overheerlijke Limburgse vlaai.

Bij terugkomst raken we in gesprek met een paar van onze buren; André en Anja. André heeft al eerder de Ultimate gelopen en geeft een paar goede tips. Een opmerkelijke is dat hij zegt dat dag 3 hem opvallend goed afging, ondanks de reeds geleverde inspanningen. Dat geeft moed.

Voor het avondeten hebben we een plekje gereserveerd bij Il Gusto Trattoria. Dat is maar goed ook, want ze zitten al snel vol. De reden daarvoor is duidelijk; ontzettend lekkere pizza’s!!! Mocht er geen plek meer zijn, dan kun je ook afhalen.

Op de terugweg naar de camping komen we weer langs de start/finish. Er zijn inmiddels al aardig wat mensen. We sluiten aan in de rij om onze startnummers op te halen. Margriet krijgt er twee en ik één die het de komende drie dagen moet zien vol te houden. Houdt er rekening mee dat er geen gaatjes in de startnummers zitten. Gelukkig kunnen we weer aangekomen op de camping een schaar lenen van Anja.

Dag 1

De 18K van vandaag is een nachttrail. We beginnen met daglicht maar het wordt al vrij snel donker. Vooral in de bossen. Vergeet dus niet je hoofdlampje, want die heb je absoluut nodig.

De trail is, zoals alle trails dit weekend, een combinatie van weilanden, bossen en af en toe een stukje dorp. En hoogtemeters niet te vergeten. De paden zijn qua ondergrond ook afwisselend; onverhard door de bossen en tussen de weilanden, gras op de weilanden en asfalt in de paar dorpjes die we doorkruisen.

Één van mijn grootste uitdagingen, is mijn energie goed doseren. Om deze drie dagen vol te maken moet dat goed gaan. Ik start dan ook op een conservatieve plek in het startvak. We gaan meteen de helling richting de camping op, die we dit weekend wel 20 keer nemen. Bovenaan komen we meteen de eerste bottleneck tegen en komt het deelnemersveld bijna tot stilstand. Geen stress, geen frustratie, lekker de tijd nemen om even op adem te komen en vervolgens weer beheerst verder.

Mijn hartslag ligt iets hoger dan gepland. Ik houd hem goed in de gaten en probeer heel bewust hogere zones af te wisselen met lagere. Blijft hij te hoog dan heb ik er geen problemen mee om nog wat meer tempo terug te nemen. Ook als dat heuvelop wandelen betekent en al dan niet ingehaald worden. Het wordt nog weleens wat met die mindset 🙂

In de bossen zit ik lekker in mijn bubbel, zeker als er meer ruimte tussen alle deelnemers komt. Fluorescerende bordjes geven de richting aan en de GPS op mijn horloge helpt ook mee. Regelmatig gaat een stuk door de bossen over in een afdaling met een weids panorama. Ik heb een prachtig uitzicht over een schemerig landschap. Voor me en achter me zie ik overal kleine hobbelende dwaallichtjes. Wat een voorrecht om hier te mogen lopen.

De zon is inmiddels helemaal onder en de wind flink aangetrokken. Het is behoorlijk fris dus ik schroef het tempo een beetje op om lekker warm te blijven. Het inschatten van afstanden vind ik altijd lastig tijdens een nachttrail. Het voelt allemaal een beetje onwerkelijk. Ik geef me er dan ook graag aan over en zie wel wanneer het einde daar is. Zo ook vanavond, wanneer ik langs een bosrand loop en in het verte de luidsprekers van de finish hoor.

Ik ga, letterlijk en figuurlijk, fris over de finish. De kop is er af en het voelt goed. Er worden medailles uitgedeeld voor de lopers die zich los hebben ingeschreven voor de nighttrail. Ik moet nog twee dagen doorlopen om er, hopelijk, ook een in ontvangst te mogen nemen.

Omstreeks 11 uur loop ik weer de heuvel op richting de camping. Na een chocomelk en korte foamroller-sessie poets ik mijn tanden en kruip onze tent in. Het duurt een poosje voordat ik in slaap val, maar minder lang dan verwacht. Ik heb bewust geprobeerd de hele avond een ontspannen mindset te houden en dat is behoorlijk goed gelukt.

Dag 2

Het wordt al vroeg licht en het lijkt erop dat de vogels bij het allereerste lichtpuntje meteen in kwebbelmodus gaan. Heel gezellig, maar het maakt het een kort nachtje. Vannacht ben ik ook verschillende keren wakker geworden omdat ik mijn draai niet helemaal kon vinden. Ik schat maximaal zo’n 5 uur slaap. Garmin raadt me aan in bed te blijven liggen. Dat is lief van ‘m. Nu eerst koffie.

Na het ontbijt, douche en yogasessie voel ik me al een stuk beter. Ik pak mijn trailvest in en rond 09:00u lopen we weer de heuvel af. Aangekomen bij het startpunt is het al behoorlijk druk. Waar gisteravond alleen de 18K op de planning stond, is er vandaag de keuze uit een 101, 72, 43, 22 en 11. De eerste twee afstanden zijn vanmorgen al heel vroeg vertrokken. Respect voor deze dames en heren.

Mijn vriendin loopt vandaag de 11K en ik de 43. Het zijn onze langste afstanden van deze 3 dagen. Het zonnetje laat zich al goed zien en voelen. Dat wordt veel drinken en goed doseren. Mijn benen hebben gisteren duidelijk iets gedaan. Los van de nachttrail, hebben we die dag ook bijna 17K gewandeld. Of dat slim was zal nu blijken.

Het startschot valt en ik hobbel, alweer, de berg op richting de camping. Ik voel beslist wat vermoeidheid, maar het hoofd heeft er in ieder geval zin in. Bovenaan word ik aangemoedigd door André en Anja, die deze dagen heel trouwe supporters blijken te zijn 🙂

De organisatie heeft echt zijn best gedaan je iedere keer een grotendeels andere route te laten lopen. Die afwisseling is heel fijn. Het thema is uiteraard hetzelfde; bossen, weilanden en dorpjes.

De kilometers gaan soepel voorbij. Wel ga ik bij ieder beetje serieuze helling direct wandelen en blijf dat ook doen totdat ik helemaal bovenaan ben. Mijn hartslag is daardoor mooi stabiel. Ik heb gemerkt dat ik goed ben in afdalen en kan daar behoorlijk hoge snelheden halen en toch met een lagere hartslag onderaan aankomen. Die paar mensen die mij omhoog inhalen, haal ik 9 van de 10 keer op weg naar beneden weer in. Het is weliswaar geen echte race, maar inhalen blijft fijn 🙂

Wat ik in verschillende hardloopboeken heb gelezen, is hoe prettig het kan zijn om met iemand te lopen. Daar kom ik vandaag zelf achter. Rond een kilometer of 25-30 begin ik toch wat vermoeid te raken. Nadat ik weer een heuvel ben afgevlogen raak ik in gesprek met een andere loper die dezelfde ‘gratis snelheid’ strategie heeft. We trekken samen een kilometer of 10 op totdat ik afhaak voor een plaspauze. Die 10 kilometer gaan echter probleemloos voorbij. Een bijzondere gewaarwording en eentje waar ik en mijn medelopers in de toekomst hopelijk nog eens wat aan hebben.

Niets dan lof voor de organisatie, maar als ik één verbeterpunt mag noemen, dan is dat het beperkte aantal verzorgingsposten. We hebben er vandaag slechts twee. Dat was duidelijk gecommuniceerd en ik heb er rekening mee gehouden met mijn watervoorraad. Toch is die maar net toereikend. De temperatuur valt vandaag nog mee, maar als het warmer was geweest dan had ik een aantal kilometers zonder water gezeten. Uiteraard blijft dat mijn eigen verantwoordelijkheid. De posten zijn goed uitgerust; water, sportdrank, banaan, tucjes, peperkoek en winegums. Ik maak er dan ook gretig gebruik van.

De hele dag houden mijn benen zich opvallend goed. Het gaat niet vanzelf, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. De laatste 5 kilometer begin ik wel wat last te krijgen van de korte nacht. Maar het einde is dan al in zicht. Ik loop wederom met een glimlach de finish over; goed gedoseerd, geen last van de gevreesde kramp en klaar voor dag 3.

Bij aankomst op de camping raak ik in gesprek met Cita, onze andere buurvrouw. Ze vraagt hoe het gaat en ik zeg prima, op een strak staande linkerkuit na. Nico, haar man die vandaag de 72K loopt, blijkt o.a. sportmasseur te zijn. Ze zal vragen of hij er even naar kan kijken. Ik voel me wat bezwaard, aangezien die man er dadelijk 72 kilometer op heeft zitten en waarschijnlijk geen zin heeft om op zijn knieën een massage te geven. Niets blijkt minder waar en voor ik het weet lig ik in mijn onderbroek, op een picknickkleed tussen alle andere kampeerders waar ik een massage krijg met behulp van bakolie en een spatel. De pijn is weg en ik probeer het aantal keer dat ik dankjewel zeg niet uit de hand te laten lopen. Soms heb je geluk, vandaag heb ik megaveel geluk.

We sluiten de dag af met de Pasta party. Er is de keuze uit heerlijke lasagne en/of spaghetti, beide als vega en non-vega verkrijgbaar. Verder veel salades en lekker brood. Ik ben behoorlijk uitgehongerd en stapel mijn bord vol. We gaan aan één van de lange tafels zitten en al snel sluiten er andere lopers aan. We praten gezellig over deze dag en andere mooie loopdagen.

Weer aangekomen op de camping babbelen we nog even met André en Anja en sturen ze ons de foto’s door waarvan je er een aantal in deze post ziet. Dan is het echt bedtijd.

Dag 3

Na een iets minder slechte nachtrust en een kuit die met dank aan Nico niet meer pijn doet dan de rest van mijn lichaam, ben ik klaar voor dag 3. Hetzelfde opstart-riedeltje, met als verschil dat we ook de tent moeten afbreken. Dat gaat allemaal voorspoedig en van de camping-eigenaresse mogen we onze auto laten staan tot na de wedstrijd. Dat is heel fijn!

Vandaag gaan voor het eerst mijn poles mee. Na, tweemaal zelfs, de clinic trailrunning met stokken van Boost Your Trail te hebben gevolgd, ga ik ze nu voor het eerst in het echt gebruiken. De dagen hiervoor wilde ik de focus volledig op het lopen zelf houden. Vandaag is er de mentale ruimte om wat te experimenteren. Daarnaast is op deze derde dag de extra ondersteuning waarschijnlijk welkom.

Ook maken we vandaag voor het eerst gebruik van de mogelijkheid om een tas achter te laten. Dit blijkt echter een onbewaakte plaats te zijn. Gezien alle fijne mensen deze dagen wagen we het er op.

Vanwege de extra tijd die we nodig hadden voor de tent, komen we 10 minuten voor de start aan. Tegen de tijd dat ik naar het startvak ga, sta ik vrijwel achteraan. Dat doseren gaat de komende kilometers vanzelf.

Het startschot gaat en de massa komt langzaam op gang. Een paar keer staan we echt helemaal stil of kunnen alleen stapvoets wandelen. Beginnen met zo’n grote groep en een singletrail is een slechte combinatie. Maar er zal waarschijnlijk geen goed alternatief zijn.

Vanaf een kilometer of 2 begint er wat ruimte te vallen om mensen in te halen. Nu heb ik geleerd daar behoudend mee te zijn in het begin van de race, maar ik heb ook geen zin in nog meer oponthoud. Ik begin dus tempo te maken en concludeer dat de benen er zin in hebben. André had gelijk 🙂

De hele loop zit ik op het randje van wat er nog qua energie in zit, zonder er overheen te gaan. Ik weet een lekker tempo aan te houden, dribbel de meeste hellingen omhoog en wandel slechts een enkele keer. De afdalingen naar beneden gaan weer lekker vlot, alhoewel ik mijn bovenbenen nu echt wel begin te voelen.

We naderen een pittige klim die ik de dag ervoor ook heb genomen. Tijd om mijn poles tevoorschijn te halen. Ik denk aan de tips van Willem en Jeffrey en ga inderdaad sneller en met minder belasting voor mijn benen de heuvel op. Het blijft echter bij deze ene keer. Omdat ik symmetrisch wil lopen met een goede armuitslag, berg ik mijn stokken bovenaan de heuvel weer op. De daaropvolgende beklimmingen ken ik niet en ik kan ook niet visueel inschatten hoe hoog ze zijn. Is het nu wel of niet de moeite om mijn stokken te pakken? De oplossing is denk ik om de ClimbPro functionaliteit op mijn horloge aan te zetten. Dat ga ik regelen voor mijn volgende trail.

Op een kilometer of 5 voor de finish til ik mijn voeten net niet hoog genoeg op om over een boomstam te springen. Ik ga neer. Tijdens het vallen registeren mijn hersenen alle puntige stenen waar ik op ga vallen en probeer de minst slechte er uit te kiezen. Dat lukt redelijk, maar ik houd er een paar flinke schaafwonden aan over en een vinger die het komende half uur niet stopt met bloeden. Ik besluit even een stukje te wandelen om de adrenaline kwijt te raken. Ik heb wederom geluk want 200 meter verderop blijkt een verzorgingspost te zijn. Ik neem 3 bekers met cola, omdat ik weet dat mijn suikerspiegel op dit soort momenten even een boost moet krijgen. Ik begin alweer op te knappen en besluit om te kijken hoe het lopen gaat. Dat gaat gelukkig prima.

Tijdens het laatste klimmetje word ik nog even ingehaald maar op de inmiddels zeer bekende daaropvolgende afdaling vlieg ik iedereen weer voorbij. Ik kom alweer met een grote glimlach over de finish.

Ditmaal mag ik wel een medaille in ontvangst nemen. En wat voor één! Een mooie afsluiter van een paar geweldige dagen. Zowel mijn vriendin als ik hebben grenzen verlegd. We hebben hele leuke, aardige mensen ontmoet, zowel op als naast de trails. Op naar de Chouffe trail in juli 😀