Door Frank Waar al mijn hardloopactiviteiten onderdeel zijn van de route naar de MDS, zijn er een aantal die ik zie als mijlpalen. Met het uitlopen van de Houffa trail dit weekend, heb ik mijn tweede mijlpaal bereikt.
Mijlpalen
Wat maakt iets een mijlpaal? Als het voor het eerst één of meerdere van deze punten raakt: het lopen van lange afstanden (1) over meerdere, opeenvolgende dagen (2) met bepakking (3) en waarbij ik overnacht onder niet ideale omstandigheden (4). Ook wanneer een eerder bereikte mijlpaal flink wordt overtroffen, is er wat mij betreft opnieuw sprake van een mijlpaal. Met het uitlopen van de Kustmarathon vinkte ik punt 1 af. Na de Houffa trail dit weekend kan ik punt 2 afstrepen.
Nu vallen de afstanden nog mee: 21 en 18K. De ruim 1400 hoogtemeters in totaal maken het al interessanter. Daarnaast is de 21K ’s nachts. Hoewel ik vaker in het donker loop, heb ik dat nog nooit in onbekend en heuvelachtig terrein gedaan. De 18K de dag erop volgt voor een groot deel dezelfde route. Kan ik mooi zien wat ik allemaal niet gezien heb.
Reis en verblijf
Met 3,5 uur reistijd vanaf Gouda en een tweedaags evenement is aan een overnachting ter plaatse niet te ontkomen. Bij de start en finish is een hotel, maar helaas zat dat al snel vol. Ik wijk daarom uit naar het gunstig geprijsde B&B La fermette Blanche in Nadrin, op zo’n 15 minuten rijden van Houffalize.
Het voordeel van een (semi) nachttrail is dat deze pas ’s avonds begint. Ik hoef deze keer dus niet vroeg te vertrekken. Zaterdagochtend om 11 uur rijd ik weg uit Gouda. Het is heerlijk rustig en ik rijd zonder problemen in 3,5 uur naar Houffalize. Vanaf Luik beginnen de heuvels en wordt het landschap erg mooi. Op de hoger gelegen punten zie ik zelfs nog wat sneeuw tussen de bomen liggen. De laaghangende bewolking en miezerregen geven de bossen een spookachtige vibe. Gelukkig klaart het in de buurt van Houffalize wat op.
In de racebriefing worden verschillende parkeermogelijkheden geboden, inclusief Google Maps links. Bij de start/finish zal het ongetwijfeld erg druk zijn. Na de wedstrijd buiten moeten wachten op een shuttlebus voor een verder weg gelegen parkeerplaats lijkt me ook niet handig. Ik kies daarom voor een optie in het centrum van Houffalize. Er is gelukkig voldoende plek bij aankomst. Vanaf de parkeerplaats staat met bordjes de wandelroute naar naar de start/finish aangegeven.
Het is maar een kilometer of 2 wandelen. Ik ben echter de laatste tijd te vaak teveel afgekoeld na een wedstrijd, met een slechte nachtrust tot gevolg. Daarom neem ik een tas met droge, warme kleren mee, zodat ik me na de wedstrijd meteen kan omkleden. Na een minuut of 20 lopen kom ik aan bij de start/finish. Deze locatie is mij welbekend aangezien de Chouffe trail 2024, mijn eerste trail ooit, hier ook plaatsvond. Ik haal voor beide dagen mijn startnummers op, kleed me om en geef mijn tas met spullen voor na de wedstrijd in bewaring.
Dag 1: 21K in het donker
Het is een stuk minder druk dan bij de Chouffe trail. 21K in de winter en deels in het donker lijkt toch meer voor de liefhebbers, dan bij een zomers zonnetje je kilometers maken. Het is vooralsnog droog en licht wanneer het startschot valt. Ik start behoorlijk ver vooraan. Ik weet nog van de Chouffe trail dat we al vrij snel wat versmallingen tegenkomen. Je kunt dan lastig of zelfs niet inhalen en ik wil daarom liever geen langzamere lopers voor me hebben. Ik loop netjes aan de kant om de snellere lopers er langs te laten en haal zelf ook wat mensen in.
Op 200 meter van de start gaan we al meteen omhoog en beginnen we aan de grootste, maar zeker niet de enige klim. Kleine pasjes, armen goed meebewegen, volledige ademhalingen en jezelf niet gek laten maken. Het pad omhoog is slecht: veel spekgladde modder en flink kapot gelopen door de wedstrijden eerder vandaag. Goed kijken naar de ondergrond, afstand houden van je voorganger zodat je tijdig kunt zien wat er qua oppervlak aankomt en goed opletten wat anderen doen. Je kunt op dit soort momenten veel leren van andermans fouten. Een paar keer ben ik toch eigenwijs en wordt daar direct voor afgestraft met volgelopen schoenen. Hopelijk heeft iemand anders er iets van geleerd.
Na iedere flinke klim volgt kort daarop weer een flinke afdaling. Ook hier is het goed oppassen door de gladheid. Net als bij de Polar Bear trail 2025 een paar weken geleden is het erg modderig. Het hellingspercentage ligt hier echter beduidend hoger. Ook zijn de paden smaller waardoor er weinig ruimte is om te manoeuvreren. Dit maakt het klimmen en dalen een heel stuk lastiger. Op sommige stukken moet je erg je best doen om niet te vallen. Ik blijf gelukkig overeind, maar dat kan helaas niet iedereen zeggen.
Het is vooralsnog licht. Er ontstaat wat meer ruimte tussen alle lopers. Omhoog, omlaag of rechtdoor, de omstandigheden zijn overal uitdagend. Iedereen is dan ook continu op zoek naar de meest begaanbare route. Soms kun je om de prut heen, maar meestal niet. Ik merk dat ik er na de Polar Bear trail stukken relaxter in sta. Vies word je toch, dus omarm het maar. Van blaren of ander ongemak als gevolg van de modder had ik geen enkele last. Alleen vieze schoenen. Hopelijk hebben ze hier ook een hogedrukreiniger (spoiler: nee dus).
We lopen niet alleen door bossen en weilanden, maar ook een stukje door Houffalize. Ook hier aan hoogtemeters geen gebrek. Wat leuk is, is dat we enthousiast worden aangemoedigd door de omstanders. Het zijn er op dit tijdstip niet veel en ze worden daarom extra gewaardeerd.
Langzaam maar zeker begint het steeds donkerder te worden. In de weilanden is er nog voldoende licht, maar eenmaal weer in de bossen gaat bij iedereen de verlichting aan. Ik heb mijn hoofdlamp inmiddels verschillende keren gebruikt in de donkere polders rond Gouda. Daar ben ik blij om, want de bediening ervan is inmiddels een automatisme geworden. Standje 2 van de 3 lijkt het voor nu goed te doen.
Rond een kilometer of 11 is het lopersveld zo uitgespreid dat ik alleen loop. Het is een bijzondere ervaring. In het donker met een flinke lichtbundel voor je is het heel goed te doen. Ondanks de uitdagende omstandigheden. De bewegwijzering van de route is reflecterend. Met een beetje opletten is het dan ook geen probleem om de route te volgen. Daarnaast is er nog de GPS-route op mijn horloge. Aan de overkant van het dal zie ik een groepje achterop komende lopers. Als dwaallichtjes bewegen ze zich voort.
Het begint wat te regenen. Met een graad of 7 ben ik eigenlijk wat te warm gekleed. Een buitje is dus helemaal zo slecht nog niet. Het zet ook niet echt door en ik hoef dan ook niet te stoppen om mijn regenjas aan te doen.
Waar je meestal dingen nooit moet uitproberen tijdens een wedstrijd, zijn er ook zaken die je alleen tijdens een wedstrijd kunt proberen. Ik heb het over het eten en drinken bij de verzorgingsposten. Tot nu toe heb ik altijd alles wat ik dacht nodig te hebben meegenomen in mijn trailvest. Met een aantal veel langere trails op de planning, ontkom ik er niet meer aan om ook van de verzorgingsposten gebruik te gaan maken. Ik stop daarom bij de enige verzorgingspost van vandaag. Ik vraag om een suikerhoudende drank zonder cafeïne, aangezien ik nog wil slapen dadelijk. Was het overdag geweest dan was ik voor cola gegaan. Daarvan weet ik inmiddels dat het heel goed bevalt. Voor nu wordt het een ‘iso-drank’ in mijn fancy vouwbeker. Ik kijk wat ze te smikkelen hebben liggen en doe een graai in de bak met winegums. Lekker, maar door de kou zijn ze behoorlijk hard geworden. Het is daarom flink kauwen. De winegums in mijn hand warmen echter snel op en beginnen daaraan vast te plakken. Mooi leermomentje weer. Gelukkig geen gebrek aan plassen water om mijn handen te wassen.
De winegums en sportdrank vallen goed. Geen buikpijn of ander ongemak en wel een energieboost. Ik loop lekker in mijn bubbel en ga uiteindelijk in een zee van licht en herrie over de finish. Ik voel dat ik een flinke inspanning heb geleverd, maar heb nog energie over. Hopelijk is dat genoeg voor morgen.
Ik loop direct het gebouw in om mijn tas op te halen. Daarna meteen door naar de kleedkamers, maar niet voordat ik mijn schoenen en sokken in de gang heb uitgedaan. Die zijn het aankijken niet meer waard en ik wil niet de kleedkamer nog smeriger maken. Eerst mijn bovenlagen uit, dan mijn bovenlijf droogmaken met een handdoek en vervolgens een droog shirt en vest aan. Ik zet ook een wollen muts op, ook al is het binnen flink warm. Dan mijn broek uit proberen te trekken zonder alle aangekoekte modder over de vloer te verspreiden. Voeten droogmaken, trainingsbroek aan, sokken aan en schone schoenen aan. Alle vieze kleren, schoenen en sokken stop ik in een plastic tas. Dan is het tijd voor mijn hersteldrank: chocomelk 🙂
Mijn omkleed-routine werkt goed! Ik kom warm bij mijn auto aan. Na 20 minuten rijden arriveer ik bij het hotel. Eerst eten en douchen. Dan een poging tot in slaap vallen. Niet mijn expertise helaas. Vooral na een wedstrijd sta ik altijd ‘aan’ en kost het me moeite om echt te ontspannen. Het hotel waar ik verblijf is prettig, maar helaas wel erg gehorig. Dat gecombineerd met mijn alertheid maakt het lastig om in slaap te vallen. De volgende keer kies ik een ander hotel en neem ik mijn oordopjes mee. Ook nuttig voor mijlpaal nr. 4.
Dag 2: 18K bij daglicht
Ik heb wat kort, maar wel behoorlijk goed geslapen. De spierpijn valt reuze mee. Na een heerlijk ontbijt gevolgd door een yoga- en foamroller-sessie, stap ik weer in de auto. Voordat ik vertrek zet ik mijn trailschoenen zo dicht mogelijk tegen de verwarming in de auto. Dit in de hoop dat ze enigszins drogen en opwarmen tijdens de 20 minuten durende rit. Gelukkig had ik ze gisteren volgestopt met krantenpapier. De schade lijkt vooral cosmetisch te zijn.
Waar het gisteren een graad of 7 was met wat regen, is het vandaag droog en rond het vriespunt. Er staat duidelijk meer wind. Ik verwacht vandaag wel precies goed gekleed te zijn. Ik parkeer weer op dezelfde parkeerplaats in Houffalize. Bij aankomst bij het startpunt is het duidelijk drukker dan gisteren.
Gezien de inspanning van gisteren, besluit ik wat meer tijd dan normaal uit te trekken om te stretchen en warm te worden. Een groot deel van de route is gelijk aan die van gisteren. Ik weet dus welke klimmen mij te wachten te staan. Ook die flinke op 200 meter na de start.
Het startschot valt en net als gisteren zorg ik ervoor vrij ver vooraan te starten. Mijn benen zijn duidelijk vermoeid. Ze lijken wat in de war: “Hadden we dit gisteren niet al gedaan?”. Ik vertel ze dat dit de nieuwe werkelijkheid is. Deal er maar mee. Ik verwacht links en rechts ingehaald te worden. Dat valt gelukkig mee. Ik ben duidelijk niet de enige die gisteren ook gelopen heeft.
De eerste heuvel op voel ik me als mijn oude, trouwe Polo dieselauto na de koude start vanochtend. Hij had er moeite mee om op gang te komen en ik nu ook. Mijn benen voelden behoorlijk goed, maar de spieren die ik nodig heb voor het klimmen en dalen zijn duidelijk iets minder fris. Ook mijn energieniveau ligt lager dan normaal. Geen probleem. Goed op de techniek en ademhaling blijven letten en me vooral niet gek laten maken.
De route wijkt maar een klein beetje af van die van gisteren. Echter omdat het nu licht is zie ik nog steeds een hoop nieuwe dingen. Toch is de blik vooral op de grond gericht door de uitdagende omstandigheden: modder, steile heuvels en smalle paadjes met rotsen en boomwortels. Ik verbaas me erover dat het in het donker allemaal zo goed ging. Ergens halverwege wordt de gewenning aan vies worden weer wat verder opgerekt: één pad is zo ondergelopen dat ik letterlijk tot aan mijn knieën in het water loop. Toch stiekem een river crossing.
Onderweg kom ik mensen tegen die het duidelijk zwaar hebben, ondanks dat ze er goed getraind uitzien. Je ziet dat iedere stap pijn doet. Waarschijnlijk zijn dit de lopers van de 42K die eerder deze ochtend zijn vertrokken. Ik weet nog goed hoe pijnlijk mijn benen waren tegen het einde van de Kustmarathon. De laatste kilometers hier lopen, met voeten die bij iedere stap wegglijden, lijkt me erg pijnlijk. Gelukkig komen we een stuk verderop weer even op een asfaltweg.
Ook deze afstand heeft 1 verzorgingspost. Ik twijfel nog even om mijn water bij te vullen. Ik voel me goed, heb genoeg energie en zit lekker in mijn ritme. Ik besluit door te lopen.
Ik nader het einde van de route. Gisteren liepen we het laatste stuk langs allerlei grote en kleine beekjes. Zo ook vandaag. Ik houd mijn GoPro bij de hand om het natuurschoon vast te leggen. In de verte hoor ik het gejoel uit de luidsprekers.
Bovenaan een steile klim staat een vrijwilliger die ons verteld dat er nu alleen nog 1,5K asfalt resteert tot de finish. Dat zijn bemoedigende woorden! Iedereen lijkt er zo over te denken, want het tempo schiet flink omhoog. Even kijken wie ik nog kan lossen en in kan halen. Na nog een allerlaatste afdaling en een bruggetje over de Ourthe schiet ik weer over de finish. Moe, smerig, voldaan en zonder schade.
Mijlpaal nr. 2
Het was leerzaam om twee inspannende dagen achter elkaar te lopen. De afstanden waren niet heel ver. Maar gecombineerd met de hoogtemeters en de slechte omstandigheden waren het toch een tweetal uitdagende races. Aan het einde van dag 1 was ik benieuwd of ik nog genoeg energie over had voor dag 2. Tijdens het lopen was ik niet heel bewust bezig met energie besparen. Wel heb ik meer op mijn hartslag gelet. Vooral tijdens het klimmen wilde deze nog weleens te hoog worden. Stoppen met naar boven dribbelen en gaan wandelen was genoeg om hem weer naar beneden te krijgen.
Het eten voor, tijdens en na de races was voldoende en viel goed. Ook dat van de verzorgingspost. Wel moet ik een volgende keer meer water drinken. Ik had vooral na dag 1 ontzettende dorst. Met langere afstanden moet ik dat echt zien te voorkomen.
De eerstvolgende wedstrijd is de Vuurtoren trail op Ameland. Hier ga ik op zaterdag 35 en zondag 23K lopen. De hoogtemeters zijn verwaarloosbaar. Wind, zand en misschien regen kunnen het zwaar maken. Na dit weekend heb ik er echter alle vertrouwen in dat dit gaat lukken.
Mijlpaal nr. 3 is lopen met bepakking. Dat zal nog even moeten wachten. Eerst gaan de afstanden verder omhoog en neemt het aantal dagen achter elkaar toe. De Koning van Spanje Ultimate in mei met 18/43/30K en 2650 hoogtemeters zullen de reeds bereikte mijlpalen overtreffen. We slapen dan ook een paar dagen in onze tent op een waarschijnlijk drukke camping. Mijlpaal nr. 4 krijgt dan ook wat aandacht, maar hopelijk niet al teveel. Ik heb er hoe dan ook enorm veel zin in!!!