Door Frank Vandaag staat er weer een georganiseerde trail op het programma. Voor mij de eerste van het nieuwe jaar. Voor mijn vriendin de eerste ooit! Zij loopt de 11K met 200 hoogtemeters en ik de 28K met 600. Een mooi begin van een nieuw sportief jaar. De Vlaamse deelnemers zouden het een ‘schoon’ begin noemen. Hoewel we schoon begonnen was dat maar van zeer korte duur.
De aanloop
De 28K start als eerste om 09:00u, gevolgd door de 11K om 09:45u. Er is ook nog een 20K. Gezien de vroege starttijd en de reistijd vanaf Gouda, hebben we gekozen voor een overnachting in de buurt waar we vroeg kunnen ontbijten. Om 6 uur staan we naast ons hotelbed voor achtereenvolgens yoga, een warme douche en een lekker ontbijt. Na een klein stukje rijden komen we aan op één van de aangewezen (gratis) parkeerplaatsen in Gronsveld. Alle laagjes gaan aan, want het is koud en de zon laat zich vooralsnog niet zien. Na ruim 5 minuten flink doorstappen zijn we bij het startpunt.
We halen onze startnummers op en bevestigen deze aan onze startnummerband. Wat een ontzettend handige dingen zijn dat toch. Vervolgens geven we onze tassen met droge kleren voor na de race af. Mijn vriendin start iets later en zoekt de warmte op. Ik loop mezelf een beetje los en probeer vooral warm te blijven. Het is rond het vriespunt, maar gelukkig staat er bijna geen wind. Vlak voor de start gaan dan ook de bovenste twee laagjes (bodywarmer en windstopper) uit en gaan, verpakt in een waterdichte zak, mijn drinkvest in. Ik besluit het te proberen met een muts, handschoenen, kort t-shirt, dun merino truitje met lange mouwen en lange, dunne broek. Een eervolle vermelding voor de teensokken met extra teenpadding. Lekker warm en ze blijken ook nog eens extra veel modder op te zuigen. Aanrader.
Modder
Vlak voor het startschot werk ik het eerste gelletje van de race naar binnen en weg zijn we. Een beheerste start zonder ellebogenwerk. Precies zoals ik gewend ben van trail runs. Na ongeveer 200 meter asfalt komen we aan bij een landweg. Ik weet niet precies wat de definitie is van een ‘landweg’, maar ik betwijfel of dit exemplaar hieraan voldoet. Tenzij je op een tractor zit is deze weg onbegaanbaar. Het is feitelijk een brede greppel bestaande uit een combinatie van zand en veel water. Modder dus. Heel veel modder. En er is niet aan te ontsnappen. We proberen het nog wel door onhandig langs de kanten te lopen, maar helpen doet het niet. Het is zo glad dat je vanzelf weer de blubber in glijd. Een enkeling gaat gewoon rechtdoor, dwars door de smurrie. Ik ben mentaal nog niet zo ver en modder lekker verder. Ik overweeg nog even mijn vriendin een appje te sturen zodat ze zich hierop kan voorbereiden. Dit is haar allereerste trail en ik ben bang dat het zo ook de laatste wordt. Ik besluit het niet te doen. Niet in de laatste plaats om niet met telefoon en al in de modder te eindigen.
Het is het thema van vandaag: modder. Modder de heuvels op. Op sommige stukken is het zo glad dat je wel omhoog moet wandelen omdat je anders terugglijd. Modder op de rechte stukken. Soms is het verraderlijk, maar meestal goed te doen. Modder de heuvel af. Prima te doen, zolang je maar niet af hoeft te remmen. Een paar haakse bochten middenin een snelle afdaling zorgen voor spannende momenten. Toch gaat het allemaal goed en weet ik zonder te vallen het parcours af te leggen. Dat kan helaas niet iedereen zeggen.
Voeding en techniek
Het is een mooi parcours, maar door de omstandigheden is mijn blik meestal naar beneden gericht. Het mag gelukkig de pret niet drukken. Ik zit lekker in mijn ritme. Vanaf een kilometer of 16 begin ik steeds meer deelnemers in te halen. Heuvelop blijf ik mezelf herinneren aan de techniek die ik heb geleerd tijdens de Kustmarathon workshop: kleine pasjes en de armen goed meebewegen. Het is makkelijk om dit te vergeten wanneer je vermoeid raakt. Maar als je techniek verslonst dan kost het alleen maar meer energie. Deze trail wandel ik ook voor het eerst korte stukken omhoog. Er zit ergens een omslagpunt waar de hoeveelheid energie die het kost om heuvelop te lopen niet opweegt tegen de snelheidswinst. Ik kan dit punt steeds beter inschatten. Mensen die mij heuvelop voorbij rennen en die ik bovenop de heuvel weer inhaal zijn een mooie indicator van waar dit omslagpunt ligt.
Tijdens mijn laatste trail had ik te weinig energie ingenomen. Vandaag probeer ik daarom wat anders. Zoals altijd een gel vlak voor de start. Daarna nog 1 op 10K en nog 1 op 18K. Verder heb ik 0.5L sportdrank en 0.5L water in mijn drinkvest. Nergens tijdens de trail heb ik het gevoel een tekort aan energie te hebben.
De laatste kilometers komen we de slechtste stukken tegen. Ik loop door een modderpoel van een meter of 10 lang en zak daarbij weg tot ver over mijn enkels. Gelukkig blijven mijn schoenen zitten. Ik kijk over mijn schouder en zie een medeloper over een hoger gelegen stukje lopen. Hij kijkt me aan met een blik alsof hij zich afvraagt of ik dit nu voor mijn lol doe of gewoon niet op aan het letten was. #faal
Het parcours eindigt met dezelfde greppel waarmee we zijn begonnen. Aangezien er nog twee groepen na ons zijn gestart, is iedere mogelijkheid om de modderpoelen te vermijden weggevaagd. Daarnaast ben ik inmiddels zo smerig, dat ik denk dat door de plassen lopen me alleen me schoner zal maken. Ik ga dus rechtdoor door de smurrie. Een bevrijdend gevoel. Leerpuntje voor de volgende keer: vies word je toch, dus waarom wachten?
Eindsprint
Het laatste stukje tot de finish hoor ik iemand vlak achter me lopen. Het klinkt als een poging tot inhalen. Doei. Ik zet nog even goed aan, blijf ‘het’ voor en vlieg over de finish. Moe, smerig, maar voldaan. Mijn vriendin is al gefinisht. Zonder kleerscheuren en met een glimlach. Daar ben ik heel blij om. Ik sluit bij haar aan in de rij voor de hogedrukreiniger. Je leest het goed. 5 minuten later worden onze schoenen schoongespoten. Dat scheelt een hoop geschrob bij thuiskomst.
Mijn voedingsplannetje van vandaag heeft gewerkt. Ik hoefde niet te stoppen bij de verzorgingsposten en ook nu heb ik niet echt honger. Wel kijk ik uit naar die vegaburger dadelijk in de kantine.
De Polar Bear trail was een hele leuke trail. Een mooie omgeving, goede organisatie, veel sneeuw en een goede sfeer. Stiekem is het toch wel heel leuk om in de modder te mogen spelen. Maar dat die ijsbeer zich niet liet zien snap ik. Die was nooit meer wit geworden.