Door Frank Sinds ik bijna één jaar geleden dit blog begon is er een hoop veranderd. Zo is mijn wekelijkse trainingsvolume flink toegenomen van 30 km over 3 dagen naar 80 km over 5 dagen. Dat alles gelukkig nog steeds pijnvrij en met veel plezier.
Maar er is meer veranderd. Waar ik voorheen een wagonlading gels en sportdrank meezeulde tijdens een georganiseerde trail, is dat tegenwoordig net genoeg water en afgepaste zakjes met gedroogd fruit. Dadels voor de energie en abrikozen voor de afwisseling en het magnesium. Verzorgingsposten worden tegenwoordig gebruikt in plaats van hard voorbijgelopen. Er is zelfs tijd voor een praatje met vrijwilligers en medelopers. Allemaal positieve ontwikkelingen die ervoor zorgen dat ik verder kan lopen en meer kan genieten.
Het is niet vanzelf gegaan. Niet één, maar meermaals dezelfde fouten maken. Fouten waar ik ook nog eens voor was gewaarschuwd. Veel te hard van start gaan. Niet mezelf aan het plan houden op een meerdaags event, met een DNF op dag 2 tot gevolg. Halverwege een loop misselijk worden van de suikers. Genoeg ruimte voor verbetering.
Die DNF was wel een keerpunt. Die zat me echt dwars. Hij was om meerdere redenen gewoon niet nodig geweest. Het was duidelijk dat ik iets aan mijn mentaliteit moest doen om verder te komen. Me niet laten opfokken tijdens de race. Me niet slecht voelen als ik word ingehaald. Me aan het plan houden. Blijven nadenken. Kortom; mijn eigen race lopen om hem tot een goed einde te brengen. De goede en lieve adviezen van Gerda, Wilma en Peter hebben daarbij geholpen.
Die nieuwe mindset heeft ertoe geleid dat ik op 13 april mijn eerste ultra heb uitgelopen; 51K tijdens RunForestRun Hart van Drenthe. Al het geleerde kwam daar samen. Rustig starten. Hartslag in Z1/2 blijven houden. Niet teveel meeslepen. Genoeg eten en drinken, zowel onderweg als bij de verzorgingsposten. Niet in de laatste plaats vanwege de warmte die dag. Mezelf aan het plan blijven houden. En genieten van de omgeving, want ook daar doe ik het voor.
Rond de 40 kilometer kreeg ik pijn in mijn rechterknie. Precies dezelfde soort pijn die leidde tot de eerdergenoemde DNF. Ik ben gaan experimenteren; stretchen, wandelen, loopstijl aanpassen. Net zolang totdat ik iets vond dat werkte. Verder de pijn negeren en niet gedemotiveerd raken wanneer mensen me inhaalden. De combinatie van dat alles heeft gewerkt en ik ben met een grote glimlach en redelijk vaartje over de finish gegaan.
Ik wilde graag een keer de 50K aantikken zonder al teveel hoogtemeters. Om te kijken of ik het kan en hoe het voelt, voordat ik start bij een van mijn volgende grote trails. Dat ging dus goed, op die rechterknie na. Daar ben ik inmiddels met een loopanalyse wat dieper ingedoken en ga ik mee aan de slag.
De eerstvolgende grote trail is over ongeveer een maand; de Koning van Spanje. 91K in 2,5 dag, 43K als langste dagafstand en een totaal van 2650 hoogtemeters. Dat is behoorlijk pittig! Mismanagement op een meerdaags event, zoals tijdens de Vuurtorentrail, heeft zeker een DNF tot gevolg. Die fout maak ik niet meer.
Een maand later is de Chouffe trail. De trail waarmee het voor mij vorig jaar allemaal is begonnen. Op dag 1 loop ik 56K en op de tweede dag 11. Het totale aantal hoogtemeters is ruim 2100. Ik weet dan hoe een 51K voelt en hoe 2650 hoogtemeters voelen. Ik hoop daarmee klaar te zijn voor deze uitdaging.
Daarna bouwen de afstanden stapsgewijs verder op, om eind oktober het jaar af te sluiten met een klapper; 83K en 2325 hoogtemeters in één dag op de Bear trail. Tijdens Hart van Drenthe was ik al 5,5 uur onderweg. Dit gaat me zeker 9,5-10 uur kosten. Grensverleggend en enigszins intimiderend.
Intimiderend was ook die eerste Kustmarathon. Mijn vriendin, die nu 14K loopt, vindt haar geplande 21K later dit jaar ook intimiderend. De grens blijft opschuiven en alles wat er ver genoeg achter ligt ziet er altijd intimiderend uit. Mogelijk volgt er weer eens een DNF. Maar zolang ik maar blijf groeien als langeafstandloper, en daarmee ook als mens, is dat voor mij acceptabel. En blijven genieten natuurlijk 🙂