Door Frank Nummertje 4 van de 12 provinciën trails alweer. Het gaat hard opeens.
Twaalf provinciën trails
Het idee achter de Twaalf provinciën trails is echt onwijs leuk; één trail in iedere provincie, uitgezet door iemand die het gebied goed kent. Iedere trail heeft meestal een 15, 25 en 35K variant. Je bestelt de gewenste variant via de website voor €17,50. Daarvoor krijg je de route als GPX-bestand per e-mail en een routekaartje per post. Op het routekaartje vind je, je raadt het al, de route maar ook aanvullende informatie over wat je onderweg allemaal voor moois tegenkomt. Leuk om op voorhand even door te lezen of, als je lekker de tijd wil nemen, onderweg. Het kaartje is behoorlijk waterafstotend dus meenemen is geen probleem. Het kaartje is echter niet gedetailleerd genoeg om op te navigeren, daar heb je echt de GPX voor nodig.
Wat verder nog heel leuk is, is dat je voor die €17,50 een consumptiebon krijgt voor bijvoorbeeld een latte macchiato of gember thee en een stuk gebak bij de horecagelegenheid waar de route start en eindigt. Bij diezelfde horecagelegenheid kun je ook je Trail paspoort laten stempelen. Dit paspoort ontvang je wanneer je je eerste route aanschaft (wel even het vinkje aanzetten op het bestelformulier) en bevat ruimte voor één stempel voor ieder van de 12 provinciën. Als je alle 12 stempels in je paspoort hebt verzameld dan kun je deze opsturen naar de organisator, MudSweatTrails (MST). Je ontvangt dan een bijzondere houten medaille. Dit is dus echt een hele toffe manier om mooie nieuwe plekjes in Nederland te ontdekken!
Qua planning zijn er twee zaken om rekening mee te houden; is de horecagelegenheid open en is er sprake van een broedseizoen in het gebied. Ik heb MST hierover een e-mail gestuurd en kreeg een lijst met alle horecalocaties teruggestuurd zodat ik op hun websites kon kijken wat de openingstijden zijn. Wat de broedseizoenen betreft is er, voor de gebieden waar je hiermee te maken kan krijgen, een alternatieve route beschikbaar die hier rekening mee houdt. Kortom er is aan alles gedacht, het enige wat jij hoeft te doen is lopen en genieten.
Inmiddels heb ik er 4 gelopen. Hieronder staan ze op volgorde van hoe leuk ik ze vond:
Een aantal keer ben ik een afsluiting tegengekomen op de routes. Soms tijdelijk en soms permanent. Houdt er dus rekening mee dat je mogelijk even zult moeten afwijken van de route.
Precies één week nadat ik de felbegeerde konijnenpoot heb bemachtigd staat de volgende MST trail alweer op de planning; Noord-Brabant. Ruim 17 jaar lang heb ik in Tilburg gewoond en daar vele kilometers in de omgeving gewandeld (ik was toen nog geen trailrunner). Desondanks zijn de Loonse en Drunense Duinen waar de route doorheen loopt mij vrijwel geheel onbekend. Te toeristisch was het idee. Vandaag ga ik eens kijken of dat terecht is, of dat ik me al die jaren iets moois heb ontzegd.
Te toeristisch of niet, het startpunt van vandaag is in ieder geval heel populair. Combineer dat met de mooie weersvoorspelling en het zal flink druk worden. Ik vertrek daarom weer redelijk op tijd vanuit Gouda en kom iets na 9 uur aan. Er zijn al aardig wat mensen op de been, maar gelukkig is er nog een plekje voor me op de parkeerplaats.
Wat meteen opvalt is het aantal honden. Het zijn er veel en ze lopen los. Het eerste deel van de route blijkt een losloopgebied voor honden. Ook verderop zal ik er nog verschillende tegenkomen. Mocht je bang zijn voor honden, dan is zondagmorgen misschien niet het beste moment om deze route te lopen. Ik ben dat gelukkig niet en de honden gedragen zich de hele dag voorbeeldig, net als hun baasjes.
Er staat een behoorlijk frisse wind maar ook een heel mooi zonnetje aan de knalblauwe hemel. Ik besluit mijn mouwloze windstopper aan te doen. Verder is het een T-shirt en korte broek. Ik word meteen bij de start al een flinke zandheuvel opgestuurd. Tot zover het rustig opwarmen. Bovenaan vang ik flink wat wind. Maar wat een uitzicht!
De route trekt zich niets aan van de paden die er lopen en stuurt me de heuvel weer af en dwars door het losse zand. Een klein stukje verderop kom ik aan bij het eerste bos. De wind valt weg, de windstopper gaat uit en blijft de rest van de dag in mijn trailvest. Het is een fraai bos waar ik het eerste deel langs een paar mooie vennen loop.
Zo mooi als het bos is, zo inspiratieloos is de weg er doorheen. Het zijn bijna allemaal brede, rechte bospaden en ruiterpaden. Ik begin een beetje een MST Utrecht déjà vu te krijgen. Maar dat is geen eerlijke vergelijking. De paden zijn weliswaar niet erg spannend, het bos is duidelijk meer met rust gelaten. Toch zie ik regelmatig afslagen op mijn route waarvan ik denk; daar had ik liever gelopen. Kleiner, smaller, ongerepter. Op dit stuk is er echt nog ruimte voor verbetering aan de route.
Verderop zie ik licht door de bomen. Het bos gaat over in wederom een prachtig duingebied. De wind is nog steeds merkbaar aanwezig, maar het scherpe randje is er inmiddels af. Het helpt ook mee dat ik lekker opgewarmd ben. Ik kan me goed voorstellen dat het hier in de zomer heel erg warm wordt.
Vooruitlopend op de warmte in de zomermaanden zorgt de ondergrond nu al voor een goede woestijntraining. Op de bospaden ligt overal een dun laagje los zand maar de duinen doen daar nog eens een hele flinke schep bovenop. Het zand is los, fijn en diep. Kleine, vlugge pasjes dus.
Iets verderop loopt het pad weer richting de bossen. Zo gaat het eigenlijk de hele route; bos en duin wisselen elkaar af. Hetzelfde geldt voor de ondergrond; ruiterpad, bospad, los zand door de duinen, iets er tussenin. Het maakt het een leuke, afwisselende en regelmatig ook behoorlijk uitdagende route.
Wat een groot verschil is met de andere (duin)gebieden waar ik regelmatig loop, is de vrijheid die je krijgt om je eigen route te lopen. Geen afzettingen of bordjes die je een bepaalde kant op sturen. Je bent vrij om te gaan en te staan waar je wilt.
Ik ben inmiddels al de nodige kilometers onderweg en er begint me iets op te vallen. Naast een aantal van de ruiterpaden waar ik loop, loopt een smaller paadje. Soms opvallend, maar meestal nogal verstopt. Ik besluit om beter op te letten en kan hierdoor een aantal van de saaiere paden vermijden. Ik begin me af te vragen hoeveel van deze geitenpaadjes ik op het eerste stuk heb gemist…
Opeens loop ik zowel het bos als het duingebied uit en beland in een enorm weiland. Gras tot aan de horizon. Zo voelt het althans. Mijn GPS zegt rechtdoor en ik gehoorzaam. In de verte staan er wat koeien lekker in de zon te chillen.
Na het weiland loop ik een stukje over een landweg en passeer een mooi meertje. De route vervolgt zich op de scheidslijn tussen bos en weiland. Ook hier lijkt de route over enkel ruiterpaden te gaan. Maar bij nadere inspectie blijkt er vlak langs het weiland een leuk smal paadje te lopen. Goed blijven opletten dus.
Na dit stuk volgen er weer duinen. Heel veel duinen. Met heel erg los zand. De zon is zelf ook goed opgewarmd. Ik zit inmiddels zonder water en mijn benen beginnen behoorlijk moe te worden. Het is nog maar een kilometer of 5-6. Maar net als bij MST Zuid-Holland hebben ze nog een leuk toetje in petto: nog meer zand. Het is nog losser, de zon is nog warmer en ik voel me alsof ik een stuk meer dan 30K heb gelopen. Lekker afzien dus.
Ik ploeter door richting de eindstreep. Bij mijn auto aangekomen gaat er eerst flink wat water in. En een chocomelletje natuurlijk. Eenmaal weer wat afgekoeld kan ik terugkijken op een hele mooie, onverwacht pittige trail. Het is inderdaad een gemis dat ik hier niet eerder ben gaan buitenspelen. Maar zoals wel vaker in het leven; beter laat dan nooit 🙂
