Door Frank Trail nummer 3 van de 12 provinciën trails is afgestempeld. Ditmaal met een konijnenpoot.
Twaalf provinciën trails
Het idee achter de Twaalf provinciën trails is echt onwijs leuk; één trail in iedere provincie, uitgezet door iemand die het gebied goed kent. Iedere trail heeft meestal een 15, 25 en 35K variant. Je bestelt de gewenste variant via de website voor €17,50. Daarvoor krijg je de route als GPX-bestand per e-mail en een routekaartje per post. Op het routekaartje vind je, je raadt het al, de route maar ook aanvullende informatie over wat je onderweg allemaal voor moois tegenkomt. Leuk om op voorhand even door te lezen of, als je lekker de tijd wil nemen, onderweg. Het kaartje is behoorlijk waterafstotend dus meenemen is geen probleem. Het kaartje is echter niet gedetailleerd genoeg om op te navigeren, daar heb je echt de GPX voor nodig.
Wat verder nog heel leuk is, is dat je voor die €17,50 een consumptiebon krijgt voor bijvoorbeeld een latte macchiato of gember thee en een stuk gebak bij de horecagelegenheid waar de route start en eindigt. Bij diezelfde horecagelegenheid kun je ook je Trail paspoort laten stempelen. Dit paspoort ontvang je wanneer je je eerste route aanschaft (wel even het vinkje aanzetten op het bestelformulier) en bevat ruimte voor één stempel voor ieder van de 12 provinciën. Als je alle 12 stempels in je paspoort hebt verzameld dan kun je deze opsturen naar de organisator, MudSweatTrails (MST). Je ontvangt dan een bijzondere houten medaille. Dit is dus echt een hele toffe manier om mooie nieuwe plekjes in Nederland te ontdekken!
Qua planning zijn er twee zaken om rekening mee te houden; is de horecagelegenheid open en is er sprake van een broedseizoen in het gebied. Ik heb MST hierover een e-mail gestuurd en kreeg een lijst met alle horecalocaties teruggestuurd zodat ik op hun websites kon kijken wat de openingstijden zijn. Wat de broedseizoenen betreft is er, voor de gebieden waar je hiermee te maken kan krijgen, een alternatieve route beschikbaar die hier rekening mee houdt. Kortom er is aan alles gedacht, het enige wat jij hoeft te doen is lopen en genieten.
Inmiddels heb ik er 4 gelopen. Hieronder staan ze op volgorde van hoe leuk ik ze vond:
Een aantal keer ben ik een afsluiting tegengekomen op de routes. Soms tijdelijk en soms permanent. Houdt er dus rekening mee dat je mogelijk even zult moeten afwijken van de route.
Ik heb deze trail al verschillende keren gelopen. Althans, het grootste gedeelte ervan. Al sinds de eerste keer is de meest noordelijke lus van de route hermetisch afgesloten. Volgens de aankondigingen van Dunea zou de route nu weer, weliswaar tijdelijk, open moeten zijn. Ik hoop het, want alleen dan vind ik dat ik de stempel heb verdiend.
De weersvoorspelling voor vandaag is goed; tegen de tijd dat ik aankom bij het startpunt zou de bewolking landinwaarts geblazen moeten zijn door de behoorlijke wind en daarmee alle ruimte aan de zon geven. Dat klinkt als een korte broek, T-shirt en mouwloze windstopper. Voor alle zekerheid gaan er een paar extra laagjes in het trailvest en de kofferbak. Wanneer ik in de buurt van Den Haag kom zie ik inderdaad een deken van bewolking de goede kant op worden getrokken, een strakblauwe hemel onthullend.
Vroeg vertrekken is belangrijk bij deze trail. Meijendel is namelijk erg populair en het startpunt is de enige horecagelegenheid in de buurt. Op zondag is het hier dan ook heel erg druk met wandelaars, hardlopers, fietsers en gezinnen met veelal kleine kinderen. De parkeergelegenheid is beperkt en uitwijkmogelijkheden zijn er niet veel. Ik ben daarom ruim op tijd en kan vlakbij het startpunt parkeren.
Ik besluit het bij mijn geplande kleding te houden, start mijn GPS en vertrek. Al na 500 meter kom ik een wegafzetting tegen. Het zal toch niet… Het broedseizoen is begonnen, dus het viel ook wel te verwachten dat ik daar iets van zou merken. Gelukkig kan ik even verderop weer makkelijk op de route komen.
Het doel is om vandaag zoveel mogelijk in hartslagzone Z1 te blijven. Onlangs had ik een DNF op dag 2 van de Vuurtoren trail. Daarnaast heb ik voor de rest van het jaar verschillende 50K+ afstanden op de planning staan. Het wordt daarom echt tijd dat ik eens leer mezelf te beheersen. Z1 dus en dan kijken hoe fris ik aan het einde ben.
De route van vandaag bevat heel veel uitzichtpunten. Aangezien ze allemaal een klimmetje vergen om er te komen, besluit ik om ze allemaal aan te doen. Eens kijken hoeveel hoogtemeters ik uit deze route kan persen (spoiler: 691).
De route begint in het bos op gezellige paadjes met regelmatig wat hoogteverschil. Na een paar kilometer loop ik een duingebied in. Het eerste deel volgt een verharde weg parallel aan een bestrate weg waar regelmatig fietsers passeren. Het uitzicht rondom is heel fraai en ook hier is de weg flink glooiend. Een prima stuk om verder op te warmen. Dat lukt dan ook aardig en ik stop even om mijn windstopper op te bergen.
Verderop steek ik de bestrate weg over, passeer een hele mooie waterpartij en loop over een houtsnipperpad het bos in. Niet heel bijzonder, maar leuk voor de afwisseling. Al vrij snel loop ik het bos weer uit en kom aan bij een prachtig weids duinlandschap. Ik ga door een klaphek en loop richting de eerste duinkam. Zoals ik al zei, heb ik deze route al verschillende keren gelopen. Dat was echter in de herfst en winter. Een periode waarin de ondergrond hard was. Vandaag is dat wel anders; het zand is heel erg los. Dat maakt het een stuk inspannender dan voorgaande keren. Maar goed, als je je blog zandkat noemt moet je niet zeuren om een beetje los zand.
Ook hier is aan hoogtemeters en variatie in uitzicht en ondergrond geen gebrek. Het is allemaal ongelooflijk mooi. Op dit tijdstip is het ook nog eens heerlijk rustig en ik heb het duingebied dan ook bijna helemaal voor mezelf.
Na dit prachtige stuk door de duinen met een paar hele flinke klimmetjes, kom ik weer op een verharde weg. Een aangename afwisseling na het mulle zand. De weg zelf mag dan wat minder spannend zijn, het uitzicht is er niet minder om. Het is een wandelpad en je hoeft dan ook niet uit te kijken voor fietsers.
Dan is het zo ver; ik nader het stuk dat tot nu toe altijd afgesloten is geweest. En jawel, het is open! Eindelijk 🙂 Ik loop rechtdoor langs een prachtig water en kom vervolgens in een … bouwput. Het hele gebied is één grote zandvlakte met hier en daar bouwmateriaal, afzettingen en flinke uitgravingen die volgens de bordjes toekomstige waterpartijen zijn. Op de website van Dunea staat dat ze later dit jaar de boel weer gaan afsluiten en verder werken. Dit stukje is dus niet representatief en ik besluit dan ook om er geen foto’s van te posten totdat het klaar is. Wordt vervolgd.
Ook als ik de bouwput uit ben gelopen blijft het parcours nogal saai. De alternatieve route die ik, op goed geluk, tot nu toe altijd heb gevolgd blijkt een stuk leuker. Nog een paar kilometer verder kom ik aan bij een volgend uitzichtpunt. Dit is de hoogste van het stel en zelfs het hoogste punt van de hele provincie. Beslist de moeite waard vanwege zowel de hoogtemeters als het uitzicht.
Hierna wordt de route gelukkig weer leuker. Ik loop eerst een stukje over ‘historische akkerlandjes’. Daarna laat ik deze weilandjes achter me en kom aan bij de laatste duinenrij die mij scheidt van de zee. Het is weer een heerlijke klim met veel los zand en ik wandel dan ook omhoog. Hardlopen heeft echt geen zin. Boven aangekomen word ik beloond met opnieuw een prachtig panorama.
Ik bof, want het getij is gunstig. Ik heb een hele mooie, brede strook vast zand onder mijn voeten. Zonnetje in het gezicht en wind tegen, zo hoort het. Ik loop weer terug richting Meijendel. Onderweg word ik nog twee keer van het strand afgestuurd om er verderop weer terug op te komen. Ook deze stukken zijn leuk en afwisselend. De tweede keer dat je van het strand afgaat, kom je in de eerste verharde bocht aan de rechterkant een watertappunt tegen. Deze is van april tot oktober te gebruiken.
Ter hoogte van Meijendel ga ik voor de laatste keer het strand af. Ik zit op 26K en moet dus nog een stukje. Het blijkt niet zo maar een stukje te zijn; prachtige singletrails over de duinen en door het bos. Puur genieten!
Gelukkig heb ik mijn hartslag niet hoger dan Z2 laten komen want dit laatste stuk is pittig!!! Veel hoogtemeters en een hoop los zand. Het uitzicht maakt alles goed en ik prijs me gelukkig hier te mogen lopen. Maar voor iedereen die deze trail gaat lopen: bewaar nog wat voor het einde.
Na ruim 36,5K en 691 hoogtemeters ben ik weer terug bij mijn auto. Ik voel me opvallend fris. De Z1/Z2 strategie heeft goed gewerkt. Chocomelk, omkleden, water en dan mijn felbegeerde stempel halen. Eindelijk! Maar dat betekent niet dat ik hier voorlopig niet meer terugkom. Het is en blijft mijn favoriete trail; mooi, zwaar, afwisselend en op slechts 40 minuten rijden van Gouda.
