Door Frank Ik was al een paar keer getipt over de Bosbokken trail en heb even getwijfeld of ik zou gaan. Helaas lang genoeg voor het evenement om helemaal uit te verkopen. Onlangs viel de naam weer en de afstand van 30K paste heel mooi in mijn schema. Ik besloot daarom twee weken voor de start de stoute schoenen aan te trekken en op Facebook te kijken of iemand van zijn of haar kaartje af wilde. Het was meteen raak en diezelfde dag nog had ik een startbewijs op mijn naam!
Vandaag is het dan zover. De weersvoorspelling is goed; half bewolkt, een graad of 13 rond de tijd dat we starten en niet teveel wind. Jammer genoeg was mijn nachtrust om onduidelijke redenen beduidend minder goed. Na een nacht lang woelen en draaien heb ik niet het gevoel echt geslapen te hebben. Dat is jammer, want het doel vandaag is om te knallen en een mooie tijd op de 30K te lopen. Helaas. Dan maar een iets minder mooie tijd, knallen zal ik. Hopelijk wel tot het einde.
Omdat ik een snelle tijd wil lopen heb ik mijn GoPro thuisgelaten. Om toch een goede indruk te geven van het parcours, heb ik wat mooie foto’s van Strava afgehaald die hier zijn genomen.
Ik kleed me op de weersvoorspelling; korte broek, T-shirt en een mouwloze windstopper als back-up. Eenmaal onderweg ziet het er wat minder florissant uit. De temperatuur zit rond de 8 graden, maar het is helemaal bewolkt. Als ik Zeeland in rijd zie ik de windmolens behoorlijk vlot ronddraaien. Iets verderop niet meer. Niet omdat de wind is gaan liggen, maar omdat ik een flinke mistbank inrijd en het zicht minder dan 200 meter is. Aan de kust kan het weer echter snel omslaan en dat doet het gelukkig ook. Ongeveer 10 minuten voor aankomst rijd ik de mist uit en komt er voorzichtig een zonnetje tevoorschijn.
De start en finish zijn bij de rotonde in Westerschouwen. Een verkeersregelaar stuurt me het grote, gratis parkeerterrein op met nog meer dan voldoende plek. Ik ben ruim op tijd, dus nadat ik mijn startbewijs heb opgehaald bij Brasserie Zeelust drink ik daar nog lekker een kop thee. De sfeer in het restaurant is erg gemoedelijk. Het weer is inmiddels boven verwachting opgeklaard; blauwe lucht en een stralende zon. De wind lijkt mee te vallen. Heerlijk.
Stretchen, warmlopen, gelletje en starten! We gaan direct een flinke trap op, trap af en het strand op. Ik ben redelijk ver vooraan gaan staan en dat was een goede keus want ik word slechts een paar keer ingehaald op het eerste stuk. Het zand is redelijk los, maar inmiddels ben ik een geoefende zandloper en ik weet mijn energie dan ook efficiënt te gebruiken. Even verderop gaan we het strand af, het duingebied in.
Het is een schitterend parcours. Ik dacht dit gebied inmiddels wel een beetje te kennen, maar kom op plaatsen waar ik alleen maar van kon dromen. Uitgestrekte duingebieden met geweldige vergezichten, prachtige bossen, heerlijke singletrails en heel veel klimmetjes. Die laatste maken van het parcours haast een intervaltraining. De meeste zijn kort en fel, anderen langgerekt en wat flauwer. Hoe dan ook zorgt dit alles voor een grote variatie in uitzicht, snelheid en inspanning. De pace doet er niet toe, behalve op de enkele rechte stukken. De hartslagmeter probeer ik net onder het rood te houden.
Ondanks de brakke nacht zit het tempo er lekker in. Ik haal met enige regelmaat iemand in en wordt slechts een paar keer zelf ingehaald. Ik ben tevreden met hoe het voelt. In mijn drinkvest zit 0,5L water, 0,5L sportdrank en na de start nog 3 gels. Die laatste gel heb ik meegenomen als back-up, maar gezien het tempo besluit ik hem toch in te plannen. Iedere 8K een gel, vocht rantsoeneren tot het einde en de enige verzorgingspost overslaan om daar geen tijd te verliezen. Die strategie werkt goed. De man met de hamer weet me niet in te halen en de gels van Maurten die ik tegenwoordig gebruik vallen heel goed.
Naast de venijnige klimmetjes is er heel veel los zand. Dat, gecombineerd met weinig wind en een zon die er zin in heeft maakt het behoorlijk zwaar. Ik ben blij dat ik alleen een korte broek en dun T-shirt aan heb. Ik zie behoorlijk wat mensen met een lange broek en lang shirt aan lopen. Die zullen het flink warm hebben. Dat het zwaar is blijkt, afgezien van het gevoel in mijn benen, ook uit het aantal mensen die ik zie wandelen. Vooral de laatste 10K kom ik er steeds meer tegen. Ik blijf lopen. Een enkele keer wandel ik een steile helling of trap op om bovenaan meteen weer door te lopen. Maar mijn benen hebben wel steeds meer aansporing nodig om in beweging te komen.
Het parcours eindigt weer met hetzelfde stukje strand als vanmorgen. En aan het einde hiervan … de trap. Ik was hier vanmorgen al voor gewaarschuwd door een vrijwilliger. Ik moet hem gelijk geven. Na 32K alles te hebben gegeven is deze trap een behoorlijk obstakel. Hand aan de trapleuning en stapje voor stapje mezelf omhoog slepen. Bovenaan voor de laatste keer de knop om en nog even in looppas om vrijwel direct weer af te dalen. Bij de finish ontvang ik een mooie, houten Bosbokken medaille.
Mijn tijd ben ik nog even niet mee bezig. Ik heb het behoorlijk zwaar. Ik hoop heel erg op een koude cola bij de verzorgingspost. Helaas tref ik alleen warme bouillon aan. Het schijnt een goede na-de-finish-drank te zijn. Ik wil er liever niet aan denken en loop door naar mijn auto waar een heerlijke chocomelk- en watervoorraad op me wacht.
Nadat ik mijn horloge heb gesynct, vertelt Strava me dat ik een PR op de 30K heb gelopen. Ik ben daar best wel heel blij mee. Het knallen is gelukt, zonder mezelf op te blazen. Missie geslaagd.