Door Frank Nummer twee van de Twaalf provinciën trails kan worden afgestreept: Utrecht is binnen! Onofficieel althans.
Twaalf provinciën trails
Het idee achter de Twaalf provinciën trails is echt onwijs leuk; één trail in iedere provincie, uitgezet door iemand die het gebied goed kent. Iedere trail heeft meestal een 15, 25 en 35K variant. Je bestelt de gewenste variant via de website voor €17,50. Daarvoor krijg je de route als GPX-bestand per e-mail en een routekaartje per post. Op het routekaartje vind je, je raadt het al, de route maar ook aanvullende informatie over wat je onderweg allemaal voor moois tegenkomt. Leuk om op voorhand even door te lezen of, als je lekker de tijd wil nemen, onderweg. Het kaartje is behoorlijk waterafstotend dus meenemen is geen probleem. Het kaartje is echter niet gedetailleerd genoeg om op te navigeren, daar heb je echt de GPX voor nodig.
Wat verder nog heel leuk is, is dat je voor die €17,50 een consumptiebon krijgt voor bijvoorbeeld een latte macchiato of gember thee en een stuk gebak bij de horecagelegenheid waar de route start en eindigt. Bij diezelfde horecagelegenheid kun je ook je Trail paspoort laten stempelen. Dit paspoort ontvang je wanneer je je eerste route aanschaft (wel even het vinkje aanzetten op het bestelformulier) en bevat ruimte voor één stempel voor ieder van de 12 provinciën. Als je alle 12 stempels in je paspoort hebt verzameld dan kun je deze opsturen naar de organisator, MudSweatTrails (MST). Je ontvangt dan een bijzondere houten medaille. Dit is dus echt een hele toffe manier om mooie nieuwe plekjes in Nederland te ontdekken!
Qua planning zijn er twee zaken om rekening mee te houden; is de horecagelegenheid open en is er sprake van een broedseizoen in het gebied. Ik heb MST hierover een e-mail gestuurd en kreeg een lijst met alle horecalocaties teruggestuurd zodat ik op hun websites kon kijken wat de openingstijden zijn. Wat de broedseizoenen betreft is er, voor de gebieden waar je hiermee te maken kan krijgen, een alternatieve route beschikbaar die hier rekening mee houdt. Kortom er is aan alles gedacht, het enige wat jij hoeft te doen is lopen en genieten.
Inmiddels heb ik er 4 gelopen. Hieronder staan ze op volgorde van hoe leuk ik ze vond:
Een aantal keer ben ik een afsluiting tegengekomen op de routes. Soms tijdelijk en soms permanent. Houdt er dus rekening mee dat je mogelijk even zult moeten afwijken van de route.
Utrecht
De laatste weken heb ik aardig wat kilometers gereden om te kunnen trailen. Uitschieters waren de Polar Bear trail 2025 en Houffa trail 2025. Dit weekend zoek ik het daarom wat dichter in de buurt. Er staat 32K op de planning. Ik besluit om ‘Utrecht’ te gaan lopen. Deze is 36K, dus ik kort hem in naar 32K en zet beide versies op mijn horloge. Rond de 20K moet ik kiezen welke het gaat worden. Ik neem mezelf voor verstandig te zijn en toch echt voor de 32 te gaan.
De loop
Ik kom vroeg aan in Amerongen. Het start- en eindpunt vandaag is Buitenlust. Het is nog lekker rustig op straat en het vinden van een parkeerplek voor de deur is geen probleem. Ik heb mijn stokken meegenomen. Ik verwacht niet dat ik ze heel hard nodig zal hebben, maar ik wil alvast beginnen met oefenen in het gebruik ervan. Er komen een paar trails aan waarbij ze zeker welkom zullen zijn.
Het is maar goed dat ik ze vandaag niet nodig heb, want wanneer ik de handschoenen aantrek kom ik erachter dat ik twee linkerhanden heb. Dat wist ik al langer, maar in dit geval is het iets te letterlijk om te negeren. Eén van de stokken had een defect. Die heb ik toen direct omgeruild. Helaas heb ik daarbij een niet onbelangrijk detail over het hoofd gezien. De stokken blijven in de auto.
Het weer is echt fantastisch. Koude, zuivere lucht. Weinig tot geen wind. De hemel is kraakhelder en diepblauw. De zon doet denken aan die uit het voorjaar. Ik start de 32K-route op mijn horloge en begin te lopen. Een klein stukje door het centrum van Amerongen en vervolgens langs het mooie Kasteel Amerongen de weilanden in.
Dat laatste is heel letterlijk. Ik loop een flink stuk door de weilanden. Er zitten grote groepen ganzen. Ondanks dat ik niet bij ze in buurt komen schrikken ze toch en vliegen massaal weg. Ik voel me schuldig, maar zie geen alternatief.
Uit het weiland steek ik een autoweg over en schiet de eerste van de vele bossen van vandaag in. Men noemt de Utrechtse Heuvelrug een natuurgebied. Voor mij voelt het echter weinig natuurlijk. De mens heeft overduidelijk zijn stempel gedrukt op de bossen. Overal zie je lange, brede, rechte wandelpaden. Het soort wat je in Duitsland veel tegenkomt, waar je met een tank overheen kunt rijden.
Veel paden zijn op de een of andere manier verhard: kiezels, stenen of gewoon heel erg aangedrukt (door die tank waarschijnlijk). De paden staan veelal haaks op elkaar. Lang rechtdoor lopen en regelmatig brede kruisende paden tegenkomen is de trend van vandaag. Het is mij allemaal veel te voorspelbaar. Ik had mezelf voorgenomen 32K te lopen, maar bij kilometer 15 besluit ik definitief voor de 36K te gaan. Waarom? Om er vanaf te zijn en hier niet meer terug te hoeven komen.
Ik snap hoe negatief dit klinkt, maar ik zeg dit vanuit het perspectief van een trailrunner. Was ik hier als hobbyfotograaf, dan had ik een fantastische dag. Kijk maar naar de vele foto’s in deze post. De omgeving is enorm fotogeniek. Vooral vandaag met de wit bevroren ondergrond, de nevels tussen de bomen en een strakblauwe hemel met stralende zon. Ook voor een wandeling met je familie, waarbij misschien niet iedereen even goed ter been is, is het zeer geschikt. Naast alle wandelaars vermaken ook de vele mountainbikers zich uitstekend op de speciaal voor hen bestemde paden.
Ik ben echter op zoek naar natuurbeleving. Het gevoel alleen te zijn. Singletrails door bossen waar ik bijna niemand tegenkom. Er zijn er wel een paar, maar helaas pas in de tweede helft van deze route en allemaal erg kort. Dit in tegenstelling tot de wandelpaden. De instructies van mijn navigatie zijn van het soort: 750 meter rechtdoor. Afslag. 500 meter rechtdoor. Afslag. Met rechtdoor bedoel ik ook precies dat. Immer geradeaus. Alsof je de Duitse autobahn oprijdt en je volgende afslag pas over 400 km is.
Vaak hoor ik auto’s rijden over nabijgelegen wegen. Ik kom veel wandelaars tegen en deel sommige wandelpaden met groepen mountainbikers. Ik heb het gevoel niet in een bos, maar in een park te lopen. Dit is voor mij niet wat trailrunnen is. De MST Gelderland beviel me vele malen beter. Ondanks dat die route in een van de meest toeristische wandelgebieden van Nederland is, is dat gebied blijkbaar groot genoeg om aan de mensenmassa te kunnen ontsnappen. Daarnaast voelt het veel meer als natuur.
Een van de grote verschillen met Utrecht, is dat de Posbank niet doorkruist is met autowegen. Mensen parkeren aan de rand van het park en moeten van daaruit lopen. Des te verder dat je van een parkeerplaats af bent, des te minder mensen dat je tegenkomt. In Utrecht kom je regelmatig parkeerplaatsen tegen en dus ook mensen.
Zoals gezegd is de tweede helft beter. Ik kom een aantal singletrails tegen en de drukte neemt wat af. Toch staat ook hier de monotonie me tegen. Ik draaf rustig verder en stop af en toe om alweer een hele mooie foto te schieten. Die foto’s zijn ditmaal allemaal met mijn GSM gemaakt. Mijn GoPro had ik thuisgelaten. Die was ik van plan mee te nemen als ik de 36K zou gaan lopen.
Rond de 36K kom ik weer terug in Amerongen. Ik voel me goed door de zon, de frisse lucht en de kilometers die moeiteloos zijn gegaan. Een beetje stijf, maar verder niets noemenswaardigs. Toch heb ik niet die voldoening die ik anders voel. Het gevoel een minivakantie te hebben gehad. Eén dag die voelt als twee. Maar goed, deze kan van de lijst af. Of toch niet helemaal. Om dezelfde reden dat ik mijn GoPro heb thuisgelaten, heb ik dat ook met mijn trail paspoort gedaan. Geen stempel, geen koffie en geen gebak vandaag. Moet ik toch nog een keertje terug. Kasteel Amerongen schijnt leuk te zijn.